„Paganus” w Gdańskiej Galerii Miejskiej

W czasach wszechobecnie i kapryśnie panującej nam projektozo-grantozy Paganus, stanowiący zwieńczenie pewnego projektu właśnie, będzie doświadczeniem nieprzyjemnym, pozbawionym owego łączącego uczestników entuzjazmu, wynikającego z pomyślnego wykonania zadania. „Zadanie” bowiem nie zostało wykonane, ale zobowiązanie zostało podjęte, „środki”  rozdane, budżet zatwierdzony – wystawa być musi. Bałamutna narracja, nietrafiona strategia, bezsilne gesty  – oto o czym będzie Paganus, a kuratorka ani myśli bronić artystów.

Michał Łagowski:
„Paganus, czyli wieśniak, cywil, poganin. Etymologia tego łacińskiego słowa sprowokowała nas do pracy nad wystawą o twórczej mocy sprzeniewierzenia się. Sprzeniewierzenia się wspólnocie i oczekiwaniom względem egalitarnego i partycypującego projektu. Jako uczestnicy i uczestniczki projektu, bardzo chcieliśmy coś ocalić, kogoś uratować. Chcieliśmy być potrzebni i kochani. Bardzo się staraliśmy. Paganus to pochwała różnych stopni i odcieni niedopasowania. To wystawa o ciele. Ciało nieproduktywne, ciało peryferyjne, ciało performera/performerki. Ciało, którego trzeba się jak najszybciej pozbyć.”