Najciekawsze wystawy 2026 roku
Białystok
Sztuka dla końca świata
16 stycznia – 1 marca
Rafał Zajko, Jajko
27 lutego – 10 maja
Katya Libkind, Rozpaczać – patrzeć
13 marca – 24 maja
Lesia Khomenko
13 marca – 24 maja
Wszystkie dzieci nasze są
5 czerwca – 9 sierpnia
Si On
12 czerwca – 6 września 2026
Agnieszka Polska
21 sierpnia – 8 listopada
Pakui Hardware, Waga słów
25 września 2026 – 10 stycznia 2027
Frosty Jungle
20 listopada 2026 – 31 stycznia 2027
Volodymyr Kuznetsov, Volunteers’ Kitchen
20 listopada 2026 – 31 stycznia 2027
Program Galerii Arsenał w 2026 roku odnosić się będzie do obecnych kryzysów na różnych polach – politycznym, wojennym, ekologicznym i społecznym. Rok otworzy pokaz Sztuka dla końca świata, prezentujący fragment kolekcji Galerii Miejskiej Arsenał w Poznaniu, w którym prace zostają potraktowane jako narzędzia zabierania głosu w aktualnych debatach o odpowiedzialności i współuczestnictwie. Wiosną galeria zaprezentuje dwie indywidualne wystawy ukraińskich artystek: Katyi Libkind, konstruującej oniryczne opowieści wokół pamięci ciała i traumy, oraz Lesii Khomenko, członkini grupy R.E.P., która w swojej praktyce dekonstruuje wizualne mechanizmy przemocy i wojennej reprezentacji, operując materiałem filmowym i metodologią śledczą. Latem otworzy się przygotowana przez Jitkę Hlaváčkovą, Zuzanę Stefkovą i Elizę Urwanowicz-Rojecką wystawa zbiorowa pod roboczym tytułem Wszystkie dzieci nasze są, poświęcona relacjom wychowania, opieki i władzy, analizująca dzieciństwo i rodzicielstwo jako obszary reprodukcji norm, ale też potencjalnego oporu wobec opresyjnych struktur. Jesienią galeria pokaże indywidualną wystawę Agnieszki Polskiej, podejmującą temat wzajemnych uwikłań transformacji ekologicznych i technologicznych. Rok w siedzibie głównej galerii zamkną dwie wystawy odnoszące się do doświadczenia wojny i kryzysu migracyjnego: Frosty Jungle, przygotowana przez osoby artystyczne zaangażowane w udzielanie pomocy w czasie kryzysu humanitarnego na granicy polsko-białoruskiej, oraz Volunteers’ Kitchen Volodymyra Kuznetsova, dokumentująca codzienną, niewidzialną pracę ukraińskich wolontariuszy i wolontariuszek w obwodzie kijowskim.
Z kolei w przestrzeni Elektrowni Rafał Zajko wiosną w projekcie Jajko zestawi własne realizacje z pracami z kolekcji galerii i twórczością białostockich plastyków, traktując zbiór jako materiał do reinterpretacji w postindustrialnej architekturze dawnej elektrowni. Latem Si On zaprezentuje nową realizację site-specific w ramach wystawy kuratorowanej przez Stacha Szabłowskiego, a jesienią program Elektrowni zamknie wystawa Pakui Hardware Waga słów, podejmująca temat napięć między cielesnością, technologią i materialnością.
Bielsko-Biała
Roman Hryciów, Światłoczułe spojrzenie. 50 lat z fotografią
16 stycznia – 1 marca
Maya Gordon, Pamięć obrazów jest obrazem pamięci
16 stycznia – 28 lutego
kuratorzy: Sarmen Beglarian, Andrzej Wajs
Paweł Matyszewski, Ukorzenianie
10 kwietnia – 7 czerwca
osoba kuratorska: Paulina Darłak
Paulina Poczęta, Małgorzata Łuczyna, Przedpokój
10 kwietnia – 7 czerwca
6. Bielski Festiwal Sztuk Wizualnych
19 czerwca – 30 sierpnia
Weronika Zalewska, Archiwum wahań
sierpień 2026
Małgorzata Mycek
wrzesień 2026
Wystawa kuratorska Bielskiej Jesieni
jesień 2026
Galeria Bielska BWA nowy rok zainauguruje dwoma wystawami poświęconymi różnym formom pracy z pamięcią i archiwum: retrospektywą Romana Hryciówa porządkującą pięć dekad praktyki fotograficznej bielskiego twórcy, oraz projektem Mai Gordon Pamięć obrazów jest obrazem pamięci, kuratorowanym przez Sarmena Beglariana i Andrzeja Wajsa. Współczesna twórczość artystki zestawiona zostanie z dziedzictwem architektonicznym Karola Korna, z którym łączą ją więzi pokrewieństwa, czytanym przez pryzmat zerwań biograficznych i historycznych. Wiosną galeria prezentuje równolegle wystawy Pawła Matyszewskiego (przygotowaną przez Paulinę Darłak) i duetu Paulina Poczęta–Małgorzata Łuczyna (kuratorowaną przez Agatę Smalcerz), w których ciało, materia organiczna i autobiografia stają się narzędziami analizy relacji między jednostką a środowiskiem, historią osobistą i społeczną. Latem odbędzie się 6. Bielskie Biennale Sztuk Wizualnych, rozproszone w przestrzeni miasta i skoncentrowane na lokalnych praktykach artystycznych oraz relacjach sztuki z kontekstem urbanistycznym, ekologicznym i technologicznym. W sierpniu bielska galeria zaprezentuje także projekt Weroniki Zalewskiej Archiwum wahań, kuratorowany przez Adę Piekarską i szykowany do Polskiego Pawilonu na tegorocznej edycji Malta Biennale, które potrwa od marca do maja. Jesienią program dopełni indywidualna wystawa Małgorzaty Mycek, laureata 47. Bielskiej Jesieni, a następnie kolejna edycja wystawy kuratorskiej BJ, od lat organizowanej naprzemiennie z samym konkursem.
Paweł Matyszewski, „Biological Composition 16”, 2023–2024, akryl na płótnie, 120×110 cm, fot. Adam Gut
Częstochowa
Miejska Galeria Sztuki w Częstochowie
Ciało. Kilka odsłon nagości
29 listopada 2025 – 1 marca 2026
Jacenty Dędek, CREDO
kwiecień
Kultura nie boli
maj
DYPLOMY_2026. Prace dyplomowe absolwentów Wydziału Sztuki UJD
lipiec – sierpień
Noworoczny program Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie otwiera otwarta jeszcze pod koniec roku 2025 problemowa wystawa poświęcona aktowi i reprezentacjom nagości w polskiej sztuce, ujmowana zarówno w perspektywie historycznej, jak i przez pryzmat współczesnych debat o cielesności, tożsamości i posthumanizmie. Wiosną galeria zaprezentuje osadzony w lokalnym kontekście fotograficzny projekt Jacentego Dędka, osobistą opowieść o Częstochowie budowaną poprzez portrety mieszkańców i dokumentację miejskiej tkanki, balansującą między reportażem a subiektywnym archiwum pamięci. W kolejnych miesiącach zobaczymy z kolei projekty związane z lokalnymi ośrodkami edukacji artystycznej. W maju w przestrzeni galerii zobaczymy jubileuszowy pokaz prac zrealizowanych w ramach akcji Kultura nie boli, prezentujący działania uczniów częstochowskiego Zespołu Szkół Plastycznych. Latem z kolei odbędzie się pokaz prac dyplomowych absolwentów Wydziału Sztuki Uniwersytetu Jana Długosza, prezentujący różnorodne strategie formalne i tematyczne młodego pokolenia artystów wchodzących w profesjonalny obieg sztuki.
Elbląg
We can’t build what we can’t imagine
12 lutego – 12 kwietnia
Mateusz Pęk, 1477 PCV
26 lutego – 3 maja
Łukasz Patelczyk, Horyzonty
12 marca – 14 czerwca
Kornel Janczy, Let’s talk about sunset
19 marca – 14 czerwca
Kacper Szalecki
25 czerwca – 20 września
Grażyna Smalej, Małgorzata Lebda, Silent światło
1 października – 29 listopada
Kacper Biela, Grzegorz Kumorek, Martyna Jastrzębska, Kasper Lecnim, Irmina Rusicka, CRASH
8 października – 29 listopada
Olga Anna Markowska, Bieżeństwo
3 grudnia 2026 – 14 lutego 2027
Jan Eric Visser
10 grudnia 2026 – 28 lutego 2027
Przygotowana przez Emilię Orzechowską w duecie z Dariuszem Fodczukiem wystawa zbiorowa We can’t build what we can’t imagine otworzy nowy rok w Galerii EL. Ekspozycja podejmie temat archiwum jako narzędzia myślenia o przyszłości, przyglądając się temu, w jaki sposób przeszłe narracje mogą zostać ponownie uruchomione w kontekście współczesnych kryzysów wyobraźni. Na otwieranej krótko później indywidualnej wystawie Mateusza Pęka zobaczymy kontynuację jego cyklu Recycled Empire, operującego odpadami i nadmiarem tworzyw sztucznych. Łukasz Patelczyk w Horyzontach nawiązywać będzie do historycznego profilu wystawienniczego instytucji – związanego z takimi zagadnieniami jak geometria, sztuka konkretna czy minimalistyczna. Z elbląskich awangardowych źródeł czerpał też będzie projekt Kacpra Szaleckiego, realizowany latem w ramach rezydencji, który odnosić się będzie do lokalnego dziedzictwa sztuki site-specific i działań efemerycznych. Solową wystawę w pierwszej połowie roku pokaże też Kornel Janczy, który w najnowszych pracach niemal obsesyjnie przetwarza jeden z najbardziej na pozór zbanalizowanych motywów artystycznych, czyli zachód słońca, wydobywając z niego tak piękno, jak i niepokój.
Jesienią na wystawie Silent światło Grażyny Smalej i Małgorzaty Lebdy zobaczymy efekty malarsko-poetyckiego dialogu – twórczynie zgłębiać będą pojęcia światła, świetlistości i jasności jako doświadczenia egzystencjalnego. Zbiorowa wystawa CRASH, przygotowana w duecie przez Ewę Łączyńską-Widz i Emilię Orzechowską, odnosić się będzie z kolei do emocjonalnego przeciążenia współczesności. Rok zamkną dwie wystawy indywidualne. Bieżeństwo Olgi Anny Markowskiej odnosić się będzie do doświadczeń przymusowych migracji i pamięci przestrzeni, z kolei projekt Jana Erica Vissera, przygotowany z okazji czterdziestolecia pleneru What Now!, po którym w przestrzeni miasta pozostała m.in. forma przestrzenna holenderskiego rzeźbiarza, ponownie przywoływać będzie elbląskie tradycje rzeźby, ekologii i myślenia o sztuce w przestrzeni publicznej.
Daniel Rumiancew, „Fordanser”, 2005 ,dzięki uprzejmości Centrum Sztuki Galeria EL
Gdańsk
Sylwia Jakubowska
13 lutego – 17 maja
Iga Niewiadomska
20 lutego – 3 maja
Janusz Bałdyga
27 lutego – 29 maja
Z miejsca, w którym stoisz
29 maja – 13 września
Opera Bałtycka!
3 lipca – 20 września
Public Relations #2
9 października – 31 grudnia
Andrzej Trzaska
23 października – 20 grudnia
Paulina Semkowicz, Kulisy jeziora
16 października 2026 – 3 stycznia 2027
Nowa instytucja powstała decyzją Rady Miasta Gdańska z połączenia GGM i CSW Łaźnia – pomimo licznych głosów sprzeciwu i protestów nie tylko trójmiejskiego środowiska – rozpocznie oficjalną działalność 8 kwietnia. Rok 2026 ma być jednak dla Gdańskiego Centrum Sztuki Współczesnej okresem przejściowym i póki co obie łączące się instytucje realizują założone wcześniej plany bez zmian. Sezon w (jeszcze) Gdańskiej Galerii Miejskiej rozpocznie się więc w lutym wystawą rzeźby Sylwii Jakubowskiej w Galerii Güntera Grassa, realizowaną w ramach cyklu Logos–Bios i poświęconą napięciom między kulturą a naturą, porządkowaniem i rozpadem, zakorzenionymi w centralnym motywie domu. W tym samym miesiącu w przestrzeni GGM1 zobaczymy solową wystawę nagrodzonej przez galerię w zeszłorocznym konkursie Najlepszych Dyplomów ASP wystawę Igi Niewiadomskiej kuratorowaną przez Aleksandrę Migdał, w której zredukowane formy i surowe materiały staną się nośnikiem fragmentarycznych wspomnień i niepewnych zapisów pamięci. Wczesną wiosną program dopełni monograficzna wystawa Janusza Bałdygi w GGM2, kuratorowana przez Jacka Sosnowskiego, będąca przeglądem prac wideo i instalacji artysty z ostatnich lat, koncentrujących się na relacjach gestu, konstrukcji i przestrzeni.
Latem zobaczymy zbiorową wystawę pod roboczym tytułem Z miejsca, w którym stoisz, kuratorowaną przez Gabrielę Warzycką-Tutak w dwóch przestrzeniach – GGM1 i modernistycznym wnętrzu dawnej kawiarni Marysieńka – skupiającą na uważnej obserwacji tego, co zwyczajne i pozornie nieistotne. W sezonie letnim prezentowana będzie również przygotowana przez Klaudiusza Grabowskiego i Andrzeja Zagrobelnego wystawa poświęcona Operze Bałtyckiej, prezentująca historię instytucji od powojennych początków po współczesność i osadzająca ją w kontekście przemian architektonicznych oraz planów budowy nowego gmachu. Jesień rozpocznie współorganizowana przez obie instytucje, które połączą się wkrótce w GCSW wystawa Public Relations #2, stawiająca pytania o kondycję gdańskiej sceny artystycznej i trwałość postaw, które wyróżniały ją jeszcze w latch 90. – samoorganizacji, chęci transformacji roli sztuki i aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym. Indywidualna wystawa Andrzeja Trzaski przypomni dorobek artysty silnie związanego z Wybrzeżem, od malarstwa po ceramikę i projekty realizowane w spółdzielni „Przyjaźń”. Rok zamkną Kulisy jeziora Pauliny Semkowicz – malarska opowieść o Suwalszczyźnie, w której warstwowe obrazy krajobrazu spotykają się z krytycznym komentarzem dotyczącym kulturowych i infrastrukturalnych przemian regionu.
Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia
Studiotopia. Sztuka i nauka wkracza w erę Symbiocenu
13 marca – 24 maja
Poza nawierzchnią
15 maja – 30 sierpnia
Model wspólnoty
20 czerwca – 30 września
Alexis Puget, Żniwa smutku
czerwiec – sierpień
Monika Zawadzka, Dolne, obecne!
28 sierpnia – 18 października
Public Relations #2
9 października – 31 grudnia
W CSW Łaźnia trwają jeszcze otwarte w zeszłym roku wystawy Bogny Burskiej, Hanny Shumskiej oraz Patricii J. Reis w duecie z Dorotą Walentynowicz. Wiosenny sezon galeria otworzy z kolei podsumowaniem międzynarodowego projektu Studiotopia 2, prezentując efekty artystyczno-naukowych rezydencji, z których wyłania się szereg unikalnych spojrzeń na nasze relacje ze światem przyrody – od prób zobaczenia nocy oczami ćmy po możliwość zanurzenia się w czasie sprzed pojawienia się człowieka. Otwierana w maju wystawa Poza nawierzchnią podejmie temat miejskiej zieleni jako ekosystemu i pola sporów o dostęp do przyrody. Prezentowany miesiąc później Model wspólnoty zaproponuje aktualizację projektu Palle’a Nielsena z 1968 roku, w którym dzieci zyskały czasową władzę nad instytucją sztuki, testując granice instytucji poprzez zabawę i współdziałanie. Alexis Puget w swojej wystawie solowej prezentowanej latem przyjrzy się internetowym trendom estetycznym, romantyzującym i mitologizującym codzienność i odpowiadającym na społeczne i emocjonalne załamanie. W kolejnych miesiącach Łaźnia skoncentruje się na perspektywie lokalnej. Dolne, obecne! Moniki Zawadzkiej będzie artystycznym studium Dolnego Miasta czytanego przez architekturę i urbanistykę. Równolegle z częścią prezentowaną w GGM zobaczymy też w przestrzeniach Łaźni szykowaną wspólnie ekspozycję Public Relations #2, stawiające pytania o kondycję i sprawczość gdańskiej sceny artystycznej w trzeciej dekadzie XXI wieku.
Dorota Walentynowicz, „Chorus girls”, dzięki uprzejmości CSW Łaźnia
Jubileusz 50-lecia Galerii Współczesnej Rzeźby Gdańskiej w Parku Oliwskim
kwiecień 2026 – luty 2027
Idole perwersji Zofii de Ines
czerwiec 2026 – styczeń 2027
W tym roku gdańskie Muzeum Narodowe świętować będzie podwójny jubileusz. Z okazji 50-lecia Galerii Współczesnej Rzeźby Gdańskiej w Parku Oliwskim, nastąpi reorganizacja ekspozycji plenerowej i rozszerzenie warstwy informacyjnej, a towarzyszyć jej będą wydarzenia towarzyszące – spacery, wykłady i współprace artystyczne – które pozwolą ponownie odczytać znaczenie parkowej kolekcji w kontekście zmieniających się modeli prezentacji sztuki w przestrzeni publicznej. Półwiecze istnienia obchodzi również Dział Teatralny muzeum. Z tej okazji w Pałacu Opatów pokazana zostanie inspirowana twórczością Zofii de Ines wystawa poświęcona crossdressingowi w teatrze i sztukach wizualnych, zestawiająca kostiumy artystki z pracami współczesnych twórców i twórczyń podejmujących temat dragu, cielesności i autokreacji.
Kątem oka
kwiecień – lipiec
W stanowiącym oddział Muzeum Narodowego NOMUS-ie wiosną zobaczymy nową odsłonę Sali Kolekcji, poświęconą tym razem osobom fotografującym oraz refleksji nad materialnością fotografii i jej relacją z rzeczywistością. Wystawa stanie się punktem wyjścia do rozważań nad statusem fotografii jako obrazu – pomiędzy przezroczystym oknem na świat, materiałem dowodowym a przestrzenią kreacyjną pozwalającą na przekraczanie granic medium. Prezentowane prace zostaną pokazane zarówno w oryginalnych formach, jak i w wersjach wyprodukowanych specjalnie z myślą o różnorodnych ekspozytorach, co umożliwi przyjrzenie się fotografii jako materialnemu obiektowi.
Zofia de Ines, projekty kostiumów do „Orfeusza i Euredyki”, 1980, ze zbiorów Muzeum Narodowego w Gdańsku
Gdynia
Gdynia X 10
28 stycznia – 25 lutego
Światło Gdyni – fotografie Bolesławy i Edmunda Zdanowskich 1945–1970
7 lutego 2026 – 10 stycznia 2027
Ciągłość w procesie. Janusz Osicki
27 marca – 31 maja
Kachu Totalny. Życie i twórczość Kazimierza Kacha Ostrowskiego
5 lipca 2026 – 28 lutego 2027
Z okazji stulecia uzyskania przez Gdynię praw miejskich, Muzeum Miasta Gdyni swój tegoroczny program otworzy eksportową – prezentowaną w gmachu Senatu RP w Warszawie – wystawą Gdynia X 10. Projekt, oparty na własnych zbiorach oraz obiektach z Muzeum Marynarki Wojennej, prowadzić przez dziesięć dekad historii miasta, od międzywojennego modernistycznego impulsu, przez doświadczenie wojny i powojennej odbudowy, po przemiany po 1989 roku, ukazując Gdynię jako szczególnie czuły odbiornik procesów społecznych i politycznych. W lutym w siedzibie muzeum otworzy się długoterminowa wystawa Światło Gdyni, prezentująca losy miasta poprzez fotografie Bolesławy i Edmunda Zdanowskich z lat 1945–1970. Ekspozycja oparta będzie na bogatym zespole negatywów i odbitek, z których większość dokumentuje port i miasto w pierwszych dekadach po II wojnie światowej, przywołując jednocześnie kontekst działalności edukacyjnej i artystycznej Zdanowskich.
Wiosną otworzy się monograficzna wystawa Janusza Osickiego, koncentrująca się na jego malarstwie, łączącym abstrakcję i intensywną pracę z materią, a także na jego długoletniej roli pedagoga i wpływie na środowisko artystyczne Pomorza. Latem muzeum zaprezentuje monografię innego twórcy związanego z Trójmiastem. Kachu Totalny. Życie i twórczość Kazimierza Kacha Ostrowskiego przypominać będzie dorobek zmarłego w 1999 roku twórcy, obejmujący malarstwo sztalugowe, tkaniny, szkice, fotografie i materiały archiwalne. Istotnym wątkiem ekspozycji będzie także malarstwo monumentalne oraz relacje między sztuką a architekturą XX wieku, uzupełnione o realizacje współczesnych artystów i projektantów odnoszących się do twórczości Ostrowskiego.
Paweł Sobczak „Węglowy ołtarz z głuszcem i wodospadem”, 2025, 200×150 cm, olej na płótnie, dzieki uprzejmości Miejskiego Ośrodka Sztuki w Gorzowie Wielkopolskim
Gorzów Wielkopolski
Marek Glinkowski, Fuga
16 stycznia – 22 lutego
Anna Kołacka, Dash
30 stycznia – 15 marca
Jakub Woźnica
6 marca – 12 kwietnia
Paweł Sobczak, Patrycja Orzechowska
27 marca – 10 maja
Dariusz Fodczuk, Duch walki
12 czerwca – 26 lipca
Bartosz Czarnecki
17 lipca – 6 września
Dębina
28 sierpnia – 4 października
Nina DeFelice
18 września – 31 października
Cybernetyczna przyzwoitka
16 października – 29 listopada
Sławek Pawszak
13 listopada 2026 – 10 stycznia 2027
Guillaume Airiaud
11 grudnia 2026 – 24 stycznia 2027
Program Miejskiego Ośrodka Sztuki klasycznie opierać się będzie w tym roku klasycznie przede wszystkim na serii wystaw indywidualnych. Jeszcze w styczniu otworzą się wystawy Marka Glinkowskiego i Anny Kołackiej, na początku marca solowy pokaz zaprezentuje z kolei Jakub Woźnica. Pod koniec miesiąca wspólny projekt zrealizują w Gorzowie Patrycja Orzechowska i Paweł Sobczak, którzy przyglądać się będą współczesnym rytuałom – zarówno codziennym, intuicyjnym, jak i odwołującym się do dawnych praktyk związanych z ziemią, wspólnotą i przemianą materii. Artyści prezentować będą rytuał jako narzędzie oswajania lęku i budowania relacji w świecie pozbawionym stałych punktów odniesienia, ziemię traktując jako przestrzeń przejścia, w której splata się to, co ludzkie i nieludzkie, żywe i martwe. W kolejnych miesiącach roku MOS zaprezentuje m.in. solowe wystawy Dariusza Fodczuka, Bartosza Czarneckiego i Niny DeFelice. Jesienią zobaczymy również dwie ekspozycje zbiorowe – kuratorowaną przez Kajetana Wójcika Dębinę oraz przygotowaną przez Jakuba Koseckiego Cybernetyczną przyzwoitkę, a tegoroczny program zamkną pokazy Sławka Pawszaka i Guillaume’a Airiauda.
Jelenia Góra
Andrzej Leśnik
23 stycznia – 23 lutego
Jaroslav Beneš
27 lutego – 30 marca
Birgitt Fischer
2 kwietnia – 4 maja
Zofia Rydet
8 maja – 8 czerwca
Natalia Bażowska
lipiec – 31 sierpnia
Marek Szyryk
4 września – 5 października
L=50. 50 lat Galerii BWA w Jeleniej Górze
9 października 2026 – styczeń 2027
Tegoroczny program BWA Jelenia Góra opierać się będzie przede wszystkim na monograficznych wystawach malarskich i fotograficznych. Jeszcze w tym miesiącu zobaczymy abstrakcyjne malarstwo Andrzeja Leśnika, odwołujące się do krajobrazu i autorskiego systemu znaków. W lutym otworzy się ekspozycja Jaroslava Beneša, prezentująca fotografie praskiego twórcy skupione na geometrii nowoczesnej architektury. Wiosną pozostaniemy w środowisku praskim, wracając przy tym do malarstwa abstrakcyjnego – solową wystawę otworzy w kwietniu Birgitt Fischer, w języku geometrii podejmująca temat manipulacji, populizmu i figur władzy. W maju zobaczymy wystawę jednej z klasyczek rodzimej fotografii, Zofii Rydet, a latem pierwszy pokaz dokumentujący nowy etap malarskiej twórczości Natalii Bażowskiej, kuratorowany przez Dorotę Monkiewicz skoncentrowany na introspekcji i psychoanalitycznych eksploracjach, rozpoczętych w roku 2023. Program dopełni indywidualna prezentacja Marka Szyryka oraz jubileuszowy projekt L=50, który zbierać będzie artystów związanych z Jelenią Górą i regionem.
Natalia Bażowska, „Moc samego siebie”, 2025, 120×150 cm, dzięki uprzejmości BWA Jelenia Góra
Kalisz
Galeria Sztuki im. Jana Tarasina
Natalia Czarcińska, Różne odmiany niepewności
5 lutego – 26 lutego
Izabela Rudzka, Linie światła. Malarstwo
5 marca – 19 marca
Jan Tarasin i Goście / Vol. 1
2 lipca – 25 września
Jan Tarasin i Goście / Vol. 2
8 października – 26 listopada
Martyna Czech, Natura antyludzka
10 grudnia 2026 – 28 stycznia 2027
Program Galerii Sztuki im. Jana Tarasina w Kaliszu w 2026 roku otworzy wystawa Natalii Czarcińskiej, kuratorowana przez Bognę Błażewicz, w której artystka wykorzystywać będzie metafory związane z nawigacją i morzem do opisu różnych form egzystencjalnej niepewności. Na przetworzeniach map wybranych miast bazuje z kolei malarstwo Izabeli Rudzkiej, które zobaczymy w kaliskiej galerii w marcu. W miesiącach letnich i jesiennych instytucja zaprezentuje dwuczęściowy projekt Jan Tarasin i Goście, kuratorowany przez Stacha Szabłowskiego i przygotowany z okazji setnej rocznicy urodzin patrona galerii. W jego ramach zaproszone osoby artystyczne podejmują dialog z tarasinowskim językiem znaków i nieistniejących alfabetów zawieszonych między pismem a przedstawieniem, wykraczając również poza sale wystawowe, w przestrzeń publiczną Kalisza. Rok zamknie solowa wystawa Martyny Czech kuratorowana przez Adama Andrzejewskiego, której projekt nagrodzony został w 9. edycji Konkursu dla Kuratorów organizowanego przez kaliską galerię.
Katowice
Niepewny grunt
marzec – czerwiec
Mariusz Maślanka, What walls see
czerwiec – lipiec
Michał Prażmo, Kurier wakacyjny
sierpień – wrzesień
Awe
sierpień – wrzesień
Wiosną w Rondzie Sztuki, a następnie w przestrzeni galerii Szałfynster, prezentowana będzie wystawa Niepewny grunt, podsumowująca prace dwie edycje projektu Rozbieg z 2022 i 2024 roku – projektu networkingowego skierowanego do osób artystycznych z rejony Śląska i Małopolski. Ekspozycja jego uczestniczek i uczestników skupi się na doświadczeniu lęku wpisanego w praktykę artystyczną, obejmującego m.in. obawy związane z oceną społeczną, przynależnością do środowiska artystycznego, tożsamością twórczą, wypaleniem, brakiem odbiorców, a także refleksje dotyczące kryzysu klimatycznego oraz egzystencjalnych pytań o przemijanie. Latem Rondo Sztuki pokaże indywidualną wystawę Mariusza Maślanki What walls see, krążącą wokół figury gościa i intruza. Artysta zaprezentuje prace wykorzystujące obiekty odnoszące się do architektury, ogrodzeń i elementów kojarzonych z domowym ciepłem i pamięcią, budując napięcie między ochroną a wykluczeniem, tym, co prywatne i wystawione na widok, gospodarzem a przybyszem. W sierpniu zaprezentowany zostanie projekt Michała Prażmy Kurier wakacyjny, stanowiący rozwinięcie cyklu Ostatnie dni wakacji, krążący wokół letnich krajobrazów Śląska, ukazanych z humorem, ironią i nutą nostalgii. Również w sierpniu otworzy się kuratorowana przez Adriana Chorębałę wystawa zbiorowa Awe, poświęcona doświadczeniu zachwytu i niepokoju pojawiających się w kontakcie z potęgą natury oraz refleksji nad jej utratą w kontekście kryzysu klimatycznego.
Na przełomie lutego i marca w Międzynarodowym Centrum Kongresowym w Katowicach odbędzie się też pierwsza edycja śląskich targów Art Collect, realizowanych z inicjatywy Adriana Chorębały. Wydarzenie planowane jest jako przegląd aktualnych postaw i strategii w formule ponad dwudziestu mikrowystaw przygotowanych przez galerie z Polski i Europy Środkowej. Uczestnicy m.in. z Warszawy, Krakowa, Katowic, Łodzi, Poznania, a także z Pragi i Brna pokażą zarówno prace przeznaczone do sprzedaży, jak i realizacje eksperymentalne oraz działania site-specific. Integralną częścią targów będzie program ART-TALKS, w ramach którego odbędą się rozmowy, panele i dyskusje poświęcone sztuce współczesnej oraz kolekcjonerstwu.
Ewa Partum, „Samoidentyfikacja”, 1980, dzięki uprzejmości artystki
Kraków
Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK
Ewa Partum, Contemplating Art, Contemplating Love
7 marca – 14 czerwca
Toyen, Dreaming in the Margins
7 marca – 14 czerwca
Annette Kelm, Speak, Volumes
7 marca – 14 czerwca
Katarzyna Krakowiak-Bałka, Ekologie współtworzenia. Gniazdo
7 marca – 14 czerwca
Wystawa laureata Sekcji Laboratorium Cracow Art Week Krakers 2026
24 kwietnia – 14 czerwca
Kiki Smith, Human Condition
25 lipca – 25 października
Eleanor Antin
5 grudnia – 21 marca 2027
Po okresie przejściowym w tym roku zobaczymy MOCAK już w pełni w nowym wydaniu pod kierownictwem Adama Budaka. Program na rok 2026 podzielony został na trzy sezony. Wiosną zobaczymy obszerną monografię Ewy Partum, przygotowana z okazji 80-lecia artystki i 60-lecia jej twórczości przez dyrektora muzeum w duecie z Martą Smolińską. Ekpozycja kontekstualizować będzie twórczość Partum w relacji do międzynarodowej neoawangardy oraz współczesnych artystek i artystów rozwijających strategie wyrastające z konceptualnego i feministycznego dziedzictwa. Równolegle pokazana zostanie monograficzna wystawa Toyen, również kuratorowana przez Adama Budaka, poświęcona jednej z kluczowych postaci europejskiego surrealizmu, skupiona na jej twórczości graficznej, książkowej i ilustracyjnej, a także na postawie artystycznej sytuującej się poza normami płci i konwenansu. W tym samym czasie, we współpracy z Miesiącem Fotografii w Krakowie, MOCAK zrealizuje wystawę Annette Kelm, kuratorowaną przez Krzysztofa Pijarskiego i Annę Voswinckel, poświęconą książkom zdelegalizowanym i palonym w III Rzeszy, traktującą fotografię jako narzędzie pracy z pamięcią, cenzurą i historią przemocy symbolicznej. W przestrzeni zewnętrznej zrealizowany zostanie wiosną projekt rezydencyjny Katarzyny Krakowiak-Bałki kuratorowany przez Mirosławę Bałazy – szereg instalacji site-specific odnoszących się do architektury muzeum, przemysłowego dziedzictwa Zabłocia i relacji między materią, środowiskiem i wspólnotą. Wiosenny sezon dopełni prezentacja laureata Sekcji Laboratorium Cracow Art Week Krakers, wprowadzająca do instytucji wyłoniony w konkursie projekt niezależnych twórców.
Latem MOCAK pokaże pierwszą w Polsce retrospektywę Kiki Smith, klasyczki amerykańskiej sztuki feministycznej, będącą zarazem próbą dialogu z lokalnym kontekstem, jak i historią sztuki kobiet, problematyką cielesności i ekologii. Gwoździem programu w trzecim, jesienno-zimowym sezonie będzie największa jak dotąd w Europie retrospektywa innej amerykańskiej artystki Eleanor Antin, przygotowana ponownie przez Budaka, tym razem w duecie z Bettiną Steinbrügge, obejmująca przekrojowy wybór jej prac z obszaru performansu, sztuki konceptualnej, filmu i literatury, przygotowana w międzynarodowej współpracy i uzupełniona programem badawczym. Równolegle muzeum będzie rozwijać nowe formaty działalności w Galerii Re, gdzie Martyna Nowicka i Arkadiusz Półtorak realizować będą projekt Re:Elementarz, stanowi rozwinięcie inicjatywy Elementarz dla mieszkańców miast. W jego ramach przestrzeń galerii przekształcona zostanie w eksperymentalne studio nagraniowo-transmisyjne na parterze oraz laboratorium z funkcją ekspozycyjną na piętrze.
Mała fikcja. „Transformacje. Nowoczesność w III RP” w Muzeum Narodowym w Krakowie
Aleksy Wójtowicz
Młodopolska Grupa Pięciu. Zapomniani buntownicy
13 lutego – 5 lipca
Szapocznikow. Osobista
20 marca – 23 sierpnia
Obywatelka Cepelia
czerwiec
Kuszenie i ostrzeżenie
listopad
W połowie lutego w Muzeum Narodowym w Krakowie otworzy się przygotowana przez Irenę Buchenfeld wystawa Młodopolska Grupa Pięciu. Zapomniani buntownicy, poświęcona działalności krótkotrwałego młodopolskiego ugrupowania tworzonego przez Leopolda Gottlieba, Witolda Wojtkiewicza, Wlastimila Hofmana, Mieczysława Jakimowicza i Jana Rembowskiego. Wystawa pokaże ich odejście od przekonania o patriotycznej i społecznej misji sztuki i zorientowanie na nowoczesną ekspresję, wpisujące się w szerszy nurt przemian ówczesnej europejskiej sztuki. Wiosną zobaczymy w Krakowie kuratorowaną przez Agatę Małodobry wystawę Szapocznikow. Osobista, w centrum narracji stawiająca motyw cielesności, zarówno w kontekście doświadczeń wojennych, jak i erotyki i przyjemności. W czerwcu otworzy się kuratorowana przez Piotra Kordubę i Annę Wiszniewską wystawa Obywatelka Cepelia – pierwsza tego rodzaju ekspozycja próbująca krytycznie ująć całość dorobku Cepelii od jej powstania w 1949 roku do lat transformacji ustrojowej. Rok zwieńczy otwierana w listopadzie wystawa Kuszenie i ostrzeżenie, kuratorowana przez Światosława Lenartowicza, analizująca historyczny motyw kuszenia i ostrzeżenia przed błędem, tematycznie sięgająca od średniowiecznych wizji grzechu, przez doświadczenia wojen napoleońskich po katastrofy XX wieku.
Łukasz Stokłosa, Fałszywe widoki
28 stycznia – 5 kwietnia
Thank you for my work
28 stycznia – 26 kwietnia
Si On
22 kwietnia – 31 sierpnia
Miesiąc Fotografii 2026
14 maja – 31 sierpnia
Kinga Nowak, Rzar mi tropikuw
23 września 2026 – 3 stycznia 2027
Teraz polski dizajn
23 września 2026 – 3 stycznia 2027
Pod koniec tego miesiąca w Bunkrze Sztuki otworzy się wystawa Łukasza Stokłosy Fałszywe widoki, kuratorowana przez Katarzynę Wąs, prezentująca szeroki przekrój obrazów artysty, czerpiących z kultury masowej, filmu i seriali, w których kampowość łączy się z napięciem i tajemnicą, a warstwy narracyjne balansują między pięknem a kiczem. Równolegle zobaczymy wystawę zbiorową Thank you for my work, kuratorowaną przez Zofię Małysę-Janczy, która skupiać się będzie na pracy artystycznej, zarówno w kontekście tradycji krytyki instytucjonalnej, jak i współczesnych doświadczeń osób artystycznych młodszego pokolenia, podejmując wątki czasu pracy, przepracowania i równowagi między życiem zawodowym a prywatnym. Wiosną zostanie otwarta indywidualna wystawa Si On, a także projekt w ramach Miesiąca Fotografii, kuratorowany przez Inkę Schube i Krzysztofa Pijarskiego. Ekspozycja prezentować będzie najnowsze zjawiska z pola fotografii w kontekście polsko-niemieckich relacji historycznych i współczesnych, przy okazji zadając pytanie o rolę obrazów w epoce, w której załamują się roszczenia co do ich prawdziwości. Jesienią otworzy się indywidualna wystawa Kingi Nowak Rzar mi tropikuw, kuratorowana przez Anię Batko, łącząca malarstwo, rzeźbę i obiekty inspirowane prymitywizmem oraz analizująca relacje między kulturą kolonialną a sztuką lokalną. Równolegle zobaczymy przygotowaną przez Aleksandrę Koperdę i Agatę Kiedrowicz wystawę Teraz polski dizajn, ukazującą różnorodność podejść do procesu projektowego i naszego codziennego otoczenia w praktyce rodzimych projektantek i projektantów, zarówno tych najbardziej cenionych, jak i rozpoczynających dopiero karierę.
Łukasz Stokłosa, „Sztokholm”, 2025, olej na płótnie, 50×60 cm, dzięki uprzejmości Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki
Sputnik Photos
11 kwietnia – 13 września
Paulina Ołowska, Rezonanse / Powtórzenia
24 września 2026 – 28 lutego 2027
Podsumowanie dwóch dekad działalności kolektywu Sputnik Photos, zobaczymy wiosną w MuFo. Kuratorowana przez Martę Szymańską ekspozycja przyglądać się będzie dokumentalnej i edukacyjnej praktyce kolektywu, a przy okazji temu, jak przez tych 20 lat zmieniała się fotografia reportażowa jako taka i podejście do jej bohatera. Jesienią zobaczymy z kolei wystawę Pauliny Ołowskiej przygotowaną przez Weronikę Ptak, w której artystka wraz z Jacqueline Sobiszewski, Karlą Ximeną Cerón i Carmen Serratos podejmie dialog z twórczością Deborah Turbeville, rekonstruując jej sesje zdjęciowe w Krakowie i Meksyku. Zobaczymy na niej fotografie, murale, rzeźby z lokalnych materiałów oraz kolaże Ołowskiej, tworzące wielowarstwowy, fragmentaryczny i sensualny kolaż refleksji nad obrazem, pamięcią i przemianami współczesnej kultury wizualnej.
Wiktoria
od 21 stycznia
Andrzej Pawłowski
16 lutego
Sztuka dzieciom!
marzec – październik
Cloakroom, edycja V
jesień – zima
Do połowy stycznia w Cricotece oglądać można otwartą jeszcze w grudniu wystawę Agaty Lankamer, w której artystka bada wpływ sztucznej inteligencji, big data i mediów społecznościowych na tożsamość jednostki, wykorzystując film, obiekty i język promptów. W drugiej połowie miesiąca otworzy się z kolei solowa wystawa Wiktorii, prezentująca bioobiekty artystki i badająca granice między ciałem własnym a społecznym, performansem a rzeźbą, tym co ludzkie i nie-ludzkie. W lutym w Galerii-Pracowni Tadeusza Kantora, w 50. rocznicę śmierci Andrzeja Pawłowskiego zostanie zaprezentowany jego obiekt Maszyny do Kineform, najważniejszych eksperymentów współtwórcy Grupy Krakowskiej. Od marca do października potrwa wystawa, w której pięć osoby artystyczne we współpracy z dziećmi tworzyć będą przestrzenie zmysłowego działania i eksploracji sztuki dla młodych widzów. Jesienią i zimą odbędzie się V edycja programu Cloakroom, kuratorowanego przez Kamila Kuitkowskiego, w ramach której w tym roku zobaczymy m.in. solowy pokaz Jana Baszaka.
Joanna Rajkowska
kwiecień – wrzesień
Michalina Bigaj, Przepraszam za bałagan
kwiecień – czerwiec
Sztuka współczesna na dobre zadomowiła się już w programie Zamku Królewskiego na Wawelu, tak w postaci osobnych projektów, jak i interwencji współczesnych osób artystycznych w ramach wystaw historycznych. Z tym drugim przypadkiem będziemy mieć do czynienia jesienią w ramach wystawy poświęconej Annie Jagiellonce, a jeszcze wiosna czekają nas dwie wystawy współczesnych twórczyń. W kwietniu 2026 roku prace Joanny Rajkowskiej zobaczymy w plenerowej scenerii Ogrodów Królewskich. Artystka opowiadać będzie o czasie głębokim i czasie przyszłym oraz tkwiącej w wawelskim wzgórzu energii, badając relację między przeszłością a teraźniejszością miejsca. Wiosną również zobaczymy na Wawelu performans i wystawę Michaliny Bigaj, w której artystka badać będzie wymieranie gatunków zwierząt i roślin, które lądują na naszych talerzach, opowiadając przy tym o roślinach, których nie jemy, bo ich nie znamy – tych, które nie trafiają na sklepowe półki, a porastają miejskie nieużytki. W ramach performansu artystka przygotuje m.in. kolację dla kilkunastu osób na bazie dziko rosnących roślin.
Agata Jarosawiec, „Sen o matce”, dzięki uprzejmości Galerii Piana
Grzegorz Sztwiertnia
luty
Agata Jarosławiec
marzec – kwiecień
Miesiąc Fotografii w Krakowie – Sekcja ShowOFF
maj
Maria Schneider
lipiec
FLUX
wrzesień
Katarzyna Wójcicka
listopad
Krzysztof Mężyk, Miłosz Tomkowicz
grudzień 2026 – styczeń 2027
Na początku roku Galeria Piana pokaże wystawę Grzegorza Sztwiertni, w której artysta skupi się na relacjach między industrialną historią Śląska a przemocą wpisaną w nowoczesne systemy pracy. W obrazach, rysunkach, instalacjach i quasi-edukacyjnych diagramach artysta kieruje uwagę przede wszystkim na zwierzęta funkcjonujące jako nie-ludzcy pracownicy kopalń i przemysłu. Miesiąc później indywidualną wystawę w Pianie zrealizuje Agata Jarosławiec. Ekspozycja podsumowywać będzie jej doktorat, koncentrujący się na figurze matki oraz relacjach między ciałem, pamięcią i tożsamością w kontekście dziedziczenia, awansu społecznego, wstydu i dumy. W maju w galerii zagości Miesiąc Fotografii z wystawą Sekcji ShowOFF, która zbierze debiutanckie projekty wyłonione w otwartym naborze i pokaże różnorodne strategie obrazowania współczesnych kryzysów, codziennych ekonomii i napięć tożsamościowych. Latem zobaczymy wystawę austriackiej artystki Marii Schneider, podsumowującą jej rezydencję. Kolejnym porezydencyjnym pokazem będzie otwierana we wrześniu ekspozycja w ramach projektu FLUX, rozwijającego dialog między Lipskiem a Krakowem. Zobaczymy na niej prace odnoszące się do miejskiej pamięci, archiwów i doświadczeń transformacji ustrojowych oraz współczesnej mobilności artystycznej. W listopadzie galeria pokaże wystawę Katarzyny Wójcickiej, kuratorowaną przez Weronikę Ptak, w której rysunek posłuży jako narzędzie analizy pracy, czasu i powtarzalności. Rok zamknie wspólna wystawa Krzysztofa Mężyka i Miłosza Tomkowicza, zestawiająca malarstwo gestu z rzeźbą operującą formami organicznymi i hybrydowymi, budując dialog wokół materii, afektu i procesualności.
Krosno
Kolektyw Protopia, Gdybym była tobą
16 stycznia – 14 lutego
Paweł Bownik, Motywy
20 lutego – 14 marca
A*tystki w trasie – wystawa kobiet i dziewczyn w spektrum
20 marca – 5 kwietnia
Jadwiga Sawicka
24 kwietnia – 30 maja
Barbara Porczyńska, Rozum dobrej matki
5 czerwca – 27 czerwca
Zuzanna Litwińska, kolektyw Hex
3 lipca – 25 lipca
Kolektyw Grupa 13
31 lipca – 22 sierpnia
Leszek Oprządek, Morze i archetypy
29 sierpnia – 12 września
Mateusz Deryniowski, kolektyw IZOMER
18 września – 10 października
Magdalena Ciemierkiewicz, Biesy
16 października – 7 listopada
Grzegorz Woźny, Maria Trześniowska
23 października – 7 listopada
Agnieszka Mastalerz, Far away across the field / The tolling of the iron bell
14 listopada – 5 grudnia
Inka Brzuzan
od 11 grudnia
W krośnieńskim BWA, które pod kierownictwem Eweliny Jurasz wyrosło na zdecydowanie najważniejszą instytucję artystyczną na Podkarpaciu, rok otworzy wystawa kolektywu Protopia, która podejmie temat praw zwierząt, relacji ludzko-zwierzęcych oraz przemocy wobec istot ludzkich i nie-ludzkich, łącząc strategie sztuki i artywizmu. W kolejnych miesiącach zobaczymy też szereg innych projektów kolektywnych – latem odbędą się wystawy Zuzanny Litwińskiej z kolektywem Hex oraz Grupy 13, a jesienią Mateusza Deryniowskiego z kolektywem IZOMER. Indywidualny pokaz we współpracy z Muzeum Czekolady E.Wedel zrealizuje w lutym Bownik, w abstrakcyjnych kompozycjach inspirując się estetyką dawnych i współczesnych opakowań czekoladowego potentata i analizując relacje światła, materii i koloru. Wczesną wiosną galeria pokaże mobilną ekspozycję A*tystki w trasie, kuratorowaną przez Agatę Sztorc Gromaszek i Magdaleną Szubielską, prezentującą prace kobiet i dziewczyn w spektrum autyzmu, rozwijaną w kolejnych lokalizacjach i poszerzaną o lokalne uczestniczki, z wyraźnym naciskiem na społeczny wymiar projektu. W kwietniu zobaczymy indywidualną wystawę Jadwigi Sawickiej, w czerwcu z kolei Barbary Porczyńskiej. Pod koniec lata Leszek Oprządek zaprezentuje rzeźby powstałe z drewna i innych materiałów wyrzuconych przez morze w sąsiedztwie Olimpu. Jesienią zobaczymy Biesy Magdaleny Ciemierkiewicz, która poprzez tkaninę, szkło i światło podejmie temat skażonych krajobrazów, nie-miejsc pamięci i pozaludzkich form obecności. Pod koniec października zaprezentowana zostanie wystawa Grzegorza Woźnego, w której portret stanie się polem gry między pamięcią, abstrakcją i nieobecnością, dla której punkt wyjścia stanowi archiwalna fotografia prababki artysty. W listopadzie Agnieszka Mastalerz zaprezentuje projekt odnoszący się do lokalnej historii przemysłu zegarowego i lniarskiego, a program zwieńczy grudniowa wystawa Inki Brzuzan.
Legnica
Magdalena Mądra, Wojciech Browarny, Do-wody tożsamości. Nawigacje
5 lutego – 3 kwietnia
Legnicki Festiwal SREBRO, EVERY BODY
11 kwietnia – 7 czerwca
Korneliusz Kochan
4 września – 11 października
Wspólna wystawa Magdaleny Mądrej i Wojciecha Browarnego Do-wody tożsamości. Nawigacje, otworzy się w legnickiej galerii na początku lutego. Ekspozycja prezentować będzie fotografie, mapy, fragmenty narracji oraz materiały filmowe i dźwiękowe powstałe w ramach projektu badawczo-artystycznego Prze-wodnik dolnośląski, poświęconego wodzie jako nośnikowi pamięci, doświadczenia i tożsamości kulturowej mieszkańców regionu. Wiosną czeka nas kolejna odsłona jednego ze sztandarowych lokalnych festiwali, czyli Legnickiego Festiwalu SREBRO, którego osią będzie 34. Międzynarodowy Konkurs Sztuki Złotniczej pod hasłem EVERY BODY, uzupełniony o liczne wystawy indywidualne i zbiorowe prezentowane w wielu przestrzeniach miasta. Jesienią w Galerii RING zaprezentowana zostanie indywidualna wystawa Korneliusza Kochana, laureata Grand Prix w 32. Ogólnopolskim Przeglądzie Malarstwa Młodych PROMOCJE.
Łódź
Centralne Muzeum Włókiennictwa
Metamorfoza odzieży roboczej
11 lutego – 4 kwietnia
Nowa moda polska. Kronika głębokich uczuć
14 czerwca 2026 – 11 kwietnia 2027
Historie bawełny: kolonializm i niewolnictwo w europejskim przemyśle tekstylnym
październik 2026 – czerwiec 2027
Na nadchodzący rok w CMWŁ zaplanowano trzy, duże historyczne wystawy – pierwsza z nich, poświęcona tradycyjnym ubiorom roboczym skupia się na ich roli w transformacji społecznej, technologicznej i kulturowej w kontekście rozwoju i upadku wielkiego przemysłu w Europie. Czerwcowa wystawa Nowa moda polska będzie natomiast pierwszą tak obszerną ekspozycją mody polskiej z ostatniego trzydziestolecia – a zaplanowane na październik Historie bawełny poruszą temat związku tego surowca z kolonialną historią: zarówno niewolnictwem w Stanach Zjednoczonych oraz pracą przymusową, tą zarówno w Imperium Rosyjskim, jak i Azji Środkowej doby ZSRR.
Obraz (prawie) idealnych przestrzeni – o nieoczywistym związku natury z architekturą
kwiecień – czerwiec
Masaki Fujihata, BeHere/1942 (2026)
czerwiec – wrzesień
PEDAZO – współczesna grafika chilijska. Wystawa towarzysząca 19. Międzynarodowemu Triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź 2026
październik – grudzień
Igor Omulecki, Ludzkie zoo
czerwiec – wrzesień
Po śladach. Spacer jako doświadczenie
styczeń – marzec
Philip Montgomery. American Cycles – w ramach Fotofestiwalu 2026
czerwiec – wrzesień
Message, 19. Międzynarodowe Triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź 2026
październik – grudzień
Michał Jackowski, Antique Games
luty – kwiecień
Izabela Kowalczyk, Przenikanie – malarstwo i reliefy – wystawa towarzysząca LAAF Lodz Abstract Art Festival Wrażliwość formy
kwiecień – czerwiec
Izabela Łapińska, American Beauty
czerwiec – wrzesień
Sztuka codzienna. Miejska odsłona twórczości amatorskiej
luty – marzec
10 lat Gu Tang Clan. Wystawa towarzysząca 19. Międzynarodowemu Triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź 2026
październik – grudzień
W Galerii Willa (oddziale łódzkiej MGS) otworzą się w tym roku trzy wystawy. Pierwszą z nich będzie kuratorowany przez Małgorzatę Dziegielewską Obraz (prawie) idealnych przestrzeni – czyli wielodziedzinowa refleksja nad zagadnieniem przestrzeni, drugą jest indywidualna wystawa japońskiego multimedialnego artysty Masakiego Fujihaty, którą kuratorować będzie Ryszard W. Kluszczyński, a trzecią – PEDAZO – współczesna grafika chilijska, w ramach 19. Międzynarodowemu Triennale Małe Formy Grafiki.
W Galerii Chimera od czerwca będzie można zobaczyć Ludzkie zoo – oparty na realnych archiwach i sfabrykowanych zasobach historycznych projekt Igora Gomulickiego. W zlokalizowanym obok Parku im. Sienkiewicza Ośrodku Propagandy Sztuki kurator Artur Chrzanowski będzie kuratorował projekt Po śladach. Spacer jako doświadczenie, a w ramach tegorocznej edycji Fotofestiwalu zostaną pokazane American Cycles Philipa Montgomery’ego, zdobywcy nagrody World Press Photo (i laureata szeregu innych konkursów fotograficznych). Również w tym oddziale odbędzie się główna wystawa 19. Międzynarodowego Triennale Małe Formy Grafiki, zatytułowana w tym roku „Message”.
Rzeźbiarz Michał Jackowski, Izabela Kowalczyk (artystka, nie historyczka sztuki!) i fotografka Izabela Łapińska – tych osób wystawy indywidualne zobaczymy w Galerii Re:medium, natomiast w Bałuckiej przy Starym Rynku otworzy się już w lutym Sztuka codzienna. Miejska odsłona twórczości amatorskiej, a przy okazji październikowego Triennale Małe Formy – jubileuszowa wystawa Gu Tanga, łódzkiego streetartowca.
Olsztyn
Ita Haręza, Andrzej Haręza, Dwie strony tej samej ciszy
5 lutego – 8 marca
Artystki obecne w kolekcji Wamińsko-Mazurskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych
12 marca – 26 kwietnia
Wojciech Ireneusz Sobczyk, The Circle III
kwiecień – czerwiec
Dialog form, BWA x NÓW
18 czerwca – 2 sierpnia
Widok z góry
6 sierpnia – 27 września
Natalia Kopytko, Każdy ma swoje strachy
1 października – 22 listopada
wystawa pokonkursowa XIV Olsztyńskiego Biennale Sztuki – O medal Prezydenta
listopad – grudzień
W olsztyńskim BWA, prócz indywidualnych wystaw Wojciecha Ireneusza Sobczyka i Natalii Kopytko, będzie można w tym roku zobaczyć m.in. międzypokoleniowy, artystyczny dialog pomiędzy Itą Haręzą a jej ojcem, Andrzejem, a także pokaz polskiego wzornictwa, opracowany w nowozainicjowanej współpracy galerii ze stowarzyszeniem NÓW. Wszystkie wymienione wystawy kuratorować będzie Monika Sadowska. Z kolei Grażyna Prusińska i Małgorzata Jackiewicz-Garniec przygotują wiosenną wystawę zbiorową artystek ze zbiorów olsztyńskiej Zachęty. Na późną jesień przewidziano także pokonkursową ekspozycję prac z tegorocznego Olsztyńskiego Biennale Sztuki, a nieco wcześniej szereg działań (w tym i wystawę) zatytułowanych Widok z góry – skupionych wokół postaci i twórczości Stefana Knappa. To ostatnie przedsięwzięcie kuratoruje Magdalena Kreis.
Opole
Każde dziecko to zwierciadło śmierci
24 lipca – 15 listopada
W związku z nadchodzącym remontem opolskiej galerii, instytucja będzie rezydować w tymczasowej przestrzeni – w drugiej połowie roku odbędzie się tam zbiorowa wystawa Każde dziecko to zwierciadło śmierci. Kuratorowana przez Łukasza Kropiowskiego wystawa nieprzypadkowo ma mroczny tytuł – jako że dotyczyć będzie możliwych scenariuszy przyszłości, z całym dystopijno/utopijnym bagażem.
Ostrowiec Świętokrzyski
Bogumił Książek, Wydech
14 lutego – kwiecień
Krzysztof Marchlak, Układ współczulny
14 lutego – kwiecień
Daria Pietryka
kwiecień – czerwiec
Paweł Żugaj
kwiecień – czerwiec
Mirek Chudy
czerwiec – sierpień
Kalina Bańka-Kulka, Tomasz Kulka
czerwiec – sierpień
Katarzyna Banasiak
wrzesień – październik
Jerzy Kosałka
wrzesień – październik
Teresa Wełmińska, Andrzej Wełmiński, Rezydua i derywaty
listopad – grudzień
W ostrowieckiej galerii publiczność będzie mogła zobaczyć wystawy Jerzego Kosałki, Krzysztofa Marchlaka, Mirka Chudego, Pawła Żugaja, Darii Pietryki, a także – już w lutym – Bogumiła Książka, zafascynowanego mozaiką z krakowskiego Hotelu Forum. Oprócz tego pojawią się pokazy prac Kaliny Bańki-Kulki i Tomasza Kulki, a także Katarzyny Banasiak (w ramach nagrody instytucji na 17. Jesiennym Salonie Sztuki) oraz Teresy i Andrzeja Wełmińskich.
Płock
Srebra firm warszawskich
od grudnia 2025
W Muzeum Mazowieckim w Płocku otwarta od końca minionego roku oglądać można nową wystawę stałą Srebra firm warszawskich, prezentowaną na pierwszym piętrze secesyjnej kamienicy przy ul. Tumskiej, poświęconą artystycznym wyrobom ze srebra powstałych w latach 1825–1935. Ekspozycja prezentuje wybór około 150 obiektów z liczącego dziś blisko 900 eksponatów zbioru, rozwijanego przez dekady i wcześniej prezentowanego w ramach wystaw czasowych oraz jubileuszowych. Na wystawie znalazły się m.in. patery, solniczki, cukiernice i lichtarze autorstwa oraz produkcji warszawskich firm i wytwórców, takich jak Józef Fraget, Roman Plewkiewicz, Norblin, Bracia Buch, T. Werner czy Bracia Hennberg. Jednym z kluczowych obiektów jest wśród nich cukiernica Jabłko królewskie Julii Keilowej, uznawana za ikoniczne dzieło polskiego art déco i stanowiąca punkt odniesienia dla całej narracji wystawy.
Poznań
Anna Kędziora, Gabinet
24 stycznia – 8 marca
AI – algorytmy iluzji
21 marca – 12 lipca
Świat jak zielnik. Natura w sztuce od XVII do XXI wieku
5 września – 6 grudnia
Rezydencje artystyczne:
Karolina Wyrwał, More Units Than Meaning
maj
Qadir Jhatial, River Allegories
wrzesień
Julia Kosałka, Lento
listopad
Poznańska instytucja zapowiada na 2026 rok m.in. wystawę, na której zobaczymy monumentalną Calculating Emipres Kate Crawford i Vladana Jolera – instalację, która zdobyła w zeszłym roku Srebrnego Lwa na Biennale Architektury. Kontekstem do sprowadzenia tej pracy jest zbiorowy pokaz AI – algorytmy iluzji, kuratorowany przez Sylwię Szykowną i Aleksandrę Kosior. We wrześniu natomiast otworzy się Świat jak zielnik. Natura w sztuce od XVII do XXI wieku według koncepcji Anny Król, przedstawiająca twórczość osób artystycznych z Europy i Japonii, podejmujących w swoich dziełach temat natury. Natomiast pod koniec stycznia w Galerii Fotografii pf otwarty zostanie Gabinet – indywidualna fotograficzna wystawa Anny Kędziory, kuratorowana przez Dominikę Karalus i Wojciecha Luchowskiego.
W ramach programu rezydencji w CK Zamku w maju Karolina Wyrwał zrealizuje sytuację performatywną More Units Than Meaning, łączącą ruch, muzykę elektroniczną i projekcje VJ na żywo. We wrześniu Qadir Jhatial przeniesie swoje badania nad relacjami między pamięcią, migracją i środowiskiem na kontekst Poznania w projekcie River Allegories, skupiając się na wodzie jako nośniku życia i pamięci oraz angażując lokalne społeczności poprzez działania partycypacyjne, spacery i warsztaty. W listopadzie Julia Kosałka, we współpracy z Isabelą Rossi, rozwinie projekt Lento, w którym choreografia posłuży analizie intymności jako pola negocjacji, ryzyka i oporu.
Hubert Czerepok, Wróg jest miłością
styczeń
Mehtar Baydu
kwiecień
Michal Kern
kwiecień
Zbigniew Rogalski, Noise canceling
wrzesień
Aleksandra Kubiak, Działania na domach
listopad
Arsenał w Poznaniu na nadchodzący rok planuje szereg indywidualnych wystaw – w tym: styczniową Huberta Czerepoka i wrześniową Zbigniewa Rogalskiego (niestety tym razem nie jako duet Magisters), skupioną na temacie domu Aleksandry Kubiak, a także pokazy prac turecko-niemieckiej artystki Mehtar Baydu i Michala Kerna, legendy słowackiego undergroundu.
Jan Berdyszak, Konrad Juściński, Dominik Lejman
styczeń – luty
wystawa laureata I edycji konkursu Projekt Garaż
marzec – kwiecień
Olga Dmowska
2. połowa 2026
Polska abstrakcja
2. połowa 2026
Pierwsza wystawa w nowym roku w Molski Gallery poświęcona będzie trzem artystom związanym z poznańskim środowiskiem – Janowi Berdyszakowi, Konradowi Juścińskiemu i Dominikowi Lejmanowi, na drugą połowę roku planowane są indywidualny pokaz prac malarki Olgi Dmowskiej oraz wystawa, którą galeria zapowiada jako „wielowymiarowy krajobraz polskiej sztuki abstrakcyjnej”.
Tomasz Ciecierski, Włodzimierz Jan Zakrzewski, Piąty raz razem
od kwietnia
Leon Tarasewicz
2 połowa 2026
W poznańskiej Galerii Ego będzie można zobaczyć podwójną wystawę prac i prywatnych pamiątek dwójki przyjaźniących się ze sobą artystów Tomasza Ciecierskiego i Włodzimierza Jana Zakrzewskiego oraz najnowsze prace Leona Tarasewicza.
Julian Gil, “Cuaderno de Polonia 154”, 2014, akryl, płótno, 100 x 100 cm, dzięki uprzejmości MCSW Elektrownia w Radomiu
Radom
Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia
Elsa Rouy
23 stycznia – 15 marca
Reprezentacja 2. Z kolekcji Mazowieckiego Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu i Depozyty
16 stycznia – 8 marca
Jędrzej Bieńko
27 marca – 17 maja
Kwiatostany
20 marca – 17 maja
Woman Art Power 2
30 maja – 6 września
Beata Białecka
18 września – 15 listopada
Ryszard Woźniak
25 września – 22 listopada
wystawa laureatów konkursu Kompas Młodej Sztuki
27 listopada 2026 – 17 stycznia 2027
Oprócz wystaw malarstwa Elsy Rouy, Ryszarda Woźniaka, Jędrzeja Bieńko i Beaty Białeckiej oraz laureatów Kompasu Młodej Sztuki, radomska instytucja przygotowała duży pokaz prac z kolekcji Elektrowni i depozytów pochodzących m.in. z kolekcji Bożeny Kowalskiej, związanej z inicjatywą plenerów w Radziejowicach. Kuratoruje go Mariusz Jończy. W MCSW zobaczymy także kontynuację wystawy Woman Art Power Pawła Witkowskiego, której pierwsza edycja odbyła się w 2022 roku oraz zbiorowy pokaz Kwiatostany.
Słupsk i Ustka
Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej
Splatając to, co wciąż się staje – jubileusz BGSW
Międzynarodowa Wystawa Skóroplastyczna
18 czerwca – 5 września
12. Biennale Rybie Oko
wrzesień – listopad
Agnieszka Brzeżańska, Do korzeni
21 marca – 7 czerwca
W tym roku BGSW obchodzi 50-lecie swojego istnienia pomiędzy Słupskiem a Ustką – dlatego tegoroczny program pełen jest jubileuszowych atrakcji, oczywiście w obu miejscowościach. Kuratorować je będzie zespół w składzie Agnieszka Kilian, Magdalena Ujma, Romuald Demidenko, oraz Tomek Pawłowski-Jarmołajew – i jak zapowiada instytucja, jubileusz pod hasłem Splatając to, co wciąż się staje „nie będzie ani statyczną wystawą, ani cyklem performansów, lecz ożywioną przestrzenią”. Wystawą natomiast z pewnością będzie Międzynarodowa Wystawa Skóroplastyczna – a zatem, ekspozycja nawiązująca do kontekstu miejsca, historii regionu i jego przemysłu, a także samej techniki plastycznej, dotychczas uznawanej za szczyt tzw. złego gustu. W słupskiej Galerii Baszta od marca będzie można zobaczyć również wystawę Agnieszki Brzeżańskiej, kuratorowaną przez Romualda Demidenko – a jesienią cykl wydarzeń dookoła 12. edycji przeglądu młodej sztuki Rybie Oko.
Lukas Hoffman, „S. C. L. (Skin Come Leather)”, kadr z wideo, 25 min., 2019, dzięki uprzejmości artysty
Sopot
Tomasz Kulka, Czarnota
17 kwietnia – 2 czerwca
Michał Nowakowski, Utracony raj
17 kwietnia – 24 maja
Olaf Brzeski, Stanisław Horno-Popławski
24 kwietnia – 21 czerwca
Marcin Janusz, Stan wspólny
12 czerwca – 23 sierpnia
Xawery Wolski, W drodze
12 czerwca – 23 sierpnia
Agata Kus, Obietnice
3 czerwca – 23 sierpnia
Granica, Festiwal Fotografii „W Ramach Sopotu” 2026
4–20 września
Julia Tymańska, Marek Rachwalik, Do oporu. Cyberkrab kontra Technomoto
9 października 2026 – 6 stycznia 2027
Ujemna wystawa
23 października 2026 – 6 stycznia 2027
Norbert Delman, Tymczasowa pława
2 października 2026 – 6 stycznia 2027
Najbliższe kilkanaście miesięcy w Sopocie upłynie pod znakiem przede wszystkim wystaw mężczyzn, choć niekoniecznie mówiących o męskości – zapowiedziano już pokazy prac Tomasza Kulki, Michała Nowakowskiego, Marcina Janusza, Xawerego Wolskiego i Norberta Delmana, a także dość niecodziennego (bo ponadhistorycznego) duetu Olafa Brzeskiego i Stanisława Horno-Popławskiego. W PGS-ie zobaczymy też wystawę malarstwa Agaty Kus, Cyberkraba kontra Technomoto Julii Tymańskiej i Marka Rachwalika oraz Ujemną wystawę, kuratorowaną przez Witolda Kanickiego i poświęconą zagadnieniu negatywu i możliwości wykorzystania go poza fotografią.
Agata Kus, „Wanda’s Dream”, 2020, olej na płótnie, 190 x 160 cm, kolekcja prywatna, dzięki uprzejmości Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie
Szczecin
TRAFO – Trafostacja Sztuki w Szczecinie
Sny kobiet/Frauenträume
19 lutego – 10 maja
Migotliwość synaps
5 marca – 7 czerwca
Paulina Semkowicz
19 marca – 31 maja
Kenbo, ā á ǎ àrt
11 czerwca – 11 października
Maryna Sakowska, Ex cathedra
25 czerwca – 13 września
Basia Bańda, Półsen
wrzesień 2026 – styczeń 2027
Katarzyna Górna
listopad 2026 – luty 2027
Rok w TRAFO rozpocznie się wystawą poświęconą twórczości artystek z Polski i Niemiec Wschodnich, działających w latach 80. – pokaz kuratorować będzie Marta Gendera. Wiosenna Migotliwość synaps poświęcona będzie neuroróżnorodności i jej możliwej reprezentacji w sztuce. Oprócz tego, w Szczecinie zobaczymy solowe wystawy Basi Bańdy, Katarzyny Górnej, Kenbo, Maryny Sakowskiej i Pauliny Semkowicz.
Toruń
Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu”
Stefan Knapp
20 lutego – 31 maja
aneks do wystawy Stefana Knappa przygotowany przez wykładowców Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu
6 marca – 17 maja
wystawa najlepszych dyplomów Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu 2025
27 marca – 26 kwietnia
Przedmiot innej skali
24 kwietnia – 4 października
XIV edycja konkursu Wystaw się w CSW
8 maja – 4 czerwca
PLASTER – Międzynarodowy Festiwal Grafiki Projektowej
15 maja – 30 sierpnia
Goyen Chen, wystawa laureata PLASTER – Międzynarodowego Festiwalu Grafiki Projektowej 2024
15 maja – 30 sierpnia
Słowo ucieleśnione
26 czerwca – 25 października
Grzegorz Wełnicki, wystawa laureata konkursu Wystaw się w CSW 2025
3 lipca – 30 sierpnia
Ogólnopolski Przegląd Książki Artystycznej
2 października 2026 – styczeń 2027
Ziemia i krew
23 października 2026 – styczeń 2027
Czym uwodzi dizajn: Powojenne polskie meblarstwo
4 grudnia 2026 – kwiecień 2027
Toruńska instytucja, podobnie jak BWA w Olsztynie, przyłącza się do obchodów 30. rocznicy śmieci Stefana Knappa – dlatego już od lutego będzie można zobaczyć w Toruniu wystawy poświęcone temu artyście (m.in. monograficzną, kuratorowaną przez Katarzynę Moskałę). Na wiosnę w ramach Przedmiotu innej skali kuratorki Paulina Brzuskiewicz-Kuhn i Natalia Cieślak chcą przyjrzeć się zagadnieniu pop-artu i jego żywotności w sztuce, a później wraz ze Słowem ucieleśnionym – relacji pomiędzy słowami i sztuką feministyczną (kuratoruje ją również Natalia Cieślak, tym razem w duecie z Martą Smolińską). Oprócz kolejnej edycji cyklu Czym uwodzi dizajn Małgorzaty Czyńskiej, pod koniec roku w CSW otworzy się wystawa Ziemia i krew kuratorowana przez dawno w Toruniu nie widzianego Piotra Lisowskiego.
Warszawa
Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski
Ten kot został narysowany podczas wojny. Międzynarodowe praktyki artystyczne wobec wojny w Ukrainie
marzec–wrzesień
O czym mowa, kiedy rozmawiamy o Krymie
marzec–czerwiec
Wiwianit
kwiecień–wrzesień
Konstytucja dla Ziemi i ciała poza prawem. Ku sprawiedliwości więcej-niż-ludzkiej
listopad 2026 – marzec 2027
Róża Litwa
październik 2026 – luty 2027
Anna Baumgart
październik 2026 – luty 2027
Program wystaw CSW Zamek Ujazdowski w 2026 roku będzie mocno osadzony w problematyce wojny, pogranicza i sytuacji politycznej w Europie Wschodniej. W marcu otwiera się wystawa Ten kot został narysowany podczas wojny, analizująca strategie artystyczne wobec wojny w Ukrainie oraz mechanizmy wizualnej polityki i kulturowej mobilizacji. Równolegle prezentowana będzie wystawa O czym mowa, kiedy rozmawiamy o Krymie, która podejmie próbę zbadania współczesnych dyskursów wokół Krymu, gromadząc prace artystów z różnych pokoleń ukraińskiej sceny. W kwietniu wystawa Wiwianit skieruje uwagę publiczności na pogranicza, mokradła i geologie przemocy, traktując krajobraz jako nośnik pamięci i konfliktu. Sezon jesieny w Ujazdowskim otworzy projekt Konstytucja dla Ziemi i ciała poza prawem, podejmującej pytanie o prawa podmiotów-nie-ludzkich, będących narzędzami w walce z degradacją środowiska. Październik przyniesie dwie wystawy indywidualne: Róży Litwy, badającej figurę człowieka jako anonimowy moduł zbiorowości, oraz Anny Baumgart, podejmującej temat wody jako czynnika ewolucyjnego i kulturowego. Stałym elementem programu pozostanie cykl Project Room, prezentujący debiutujących artystów wyłonionych w drodze otwartego naboru. W tym roku to: Mateusz Hadaś i Marcin Pietrucina, Apolonia Bokszycka, Anna Grzymała, Piotrek Kowalski, Aleksandra Przybysz i Piotr Stechura. Działania wystawiennicze uzupełnią spotkania z artystami w ramach cyklu Na żywo, nastawionego na bezpośrednią rozmowę o praktykach twórczych, oraz program muzyczny, traktujący architekturę Zamku i jego otoczenie jako pole eksperymentów z ekologią dźwięku.
Nadia Markiewicz, Mysterioso
od 29 stycznia
Julie Mehretu i Maria Jarema
marzec 2026
Przemysław Piniak, Poszło w pięty
kwiecień 2026
Surrealizm i antyfaszyzm
czerwiec 2026
Edward Dwurnik. Robotnik sztuki
lipiec 2026
Adam Kozicki
lipiec 2026
Rok 2026 w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie upłynie pod znakiem projektów akcentujących różne wymiary polityczności sztuki.W marcu muzeum otworzy równolegle dwie wystawy, poświęcone Julie Mehretu i Marii Jaremie, które będą okazją do refleksji nad politycznym potenciałem abstrakcji. W czerwcu z kolei w salach muzeum zagości zaangażowany surrealizm — ekspozycja Surrealizm i antyfaszyzm, będąca adaptacją wystawy But Live Here? No Thanks: Surrealism and Anti-fascism, prezentowanej w Lenbachhaus w Monachium, zaprezentuje ten nurt jako międzynarodowy ruch polityczny. Narracja wystawy nie będzie skupiać się na dziełach, ale sieci relacji pomiędzy różnymi ośrodkami, w których rozwijał się surrealizm – Pragą, Kairem, Maryslią, Portyryko, Paryż czy Chicago. W lipcu pokaz Edward Dwurnik. Robotnik sztuki skupi się na twórczości artysty z lat 70. i 80., akcentując jego empatyczne spojrzenie na życie społeczne i krytykę elitarności sztuki. Publiczność zmęczona malarstwem ucieszy się z wrześniowej wystawy rzeźbiarek (m.in. June Crespo, Dominique White, Teresy Solar Abboud, Giuli Cenci, Edith Karlson, Izy Tarasewicz czy Gizeli Mickiewicz), dla której punktem wyjścia będzie rozpad formy. W usytuowanej na parterze galerii A planowane są wystawy indywiaulne artystek i artystów młodego pokolenia: Nadii Markiewicz, Przemysława Piniaka i Adama Kozickiego. Zaaranżowana zostanie także najbardziej reprezentacyjna przestrzeń muzeum, czyli klatka schodowa. W marcu pojawi się tam instalacjia Mihn-Lan, która przyjmie formę udrapowanego zwoju. Kolejną pracę przygotuje Giulia Cenci.
Aneta Grzeszykowska, „Córka”, 2025, fotografia, dzięki uprzejmości artystki i galerii Raster
Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki
Karolina Wiktor, Kartografia macierzyństwa
20 lutego – 3 maja
Krystyna Wojtyna-Drouet, Ja dla siebie nie istnieję
20 lutego – 5 kwietnia
Barbara Kasten
13 marca – 7 czerwca
Dorastanie
1 maja – 23 sierpnia
Języki z wody
61. Międzynarodowa Wystawa Sztuki — La Biennale di Venezia, Pawilon Polski
9 maja – 22 listopada
Krzysztof Gil, Nikt was tu nie chce
29 maja – 9 sierpnia
João Maria Gusmão
28 sierpnia – 1 listopada 2026
Nairy Baghramian / Alina Szapocznikow
16 października 2026 – 31 stycznia 2027
Susan Hiller
30 października – 31 stycznia 2027
Tobias Zielony, Jak widzieć w ciemnościach?
27 listopada – 9 lutego 2027
Nowy rok w Zachęcie zdominowany będzie przez wystawy indywidualne kobiet, ale nie zabraknie także pokazów problemowych, skoncentrowanych na takich tematach jak macierzyństwo czy dorastanie. Na luty planowane jest równoległe otwarcie wystaw Karoliny Wiktor i Krystyny Wojtyny-Drouet, poświęconych macierzyństwu w doświadczeniu niepełnosprawności oraz procesualnemu wymiarowi tkaniny artystycznej. W marcu zobaczymy wystawę Barbary Kasten, będącą pierwszą w Europie Środkowo-Wschodniej tak obszerną wystawę artystki kojarzonej głównie z fotografią abstrkacyjną, której mulitimedialny dorobek doczekał się w ostatnich latach szczególnego docenienia. Wystawa podkreśla związki Kasten z polską szkołą tkaniny i postmodernistyczne strategie pracy z przestrzenią. Na maj planowana jest na międzynarodowa wystawa Dorastanie, poświęcona doświadczeniu dorastania w kontekście współczesnych napięć społecznych i kulturowych. Nastolatkowie będą tu nie tylko bohaterami prac, ale także ich współtwórcami. Latem program uzupełni indywidualna wystawa Krzysztofa Gila, podejmująca temat getta jako uniwersalnego mechanizmu wykluczenia i narzędzia władzy. Sezon jesienny w Zachęcie otworzy pokaz relizacji filmowych João Marii Gusmão, przygotowanych specjalnie w ramach rezydencji artystycznej w Warszawie. Gusmão korzysta z analogowej fotografii i filmu, by tworzyć paradokumentalne rejestracje ukrytych zjawisk kulturowych. Na październik planowana jest wystawa irańsko-niemieckiej rzeźbiarki Nairy Baghramian i Aliny Szapocznikow, która w tym roku obchodzi setną rocznicę urodzin. Ekspozycja planowana jest jako dialog pomiędzy artystkami, które pomimo dzielącego je czasu, spotykają się w refleksji nad cielesnością, zmysłowością oraz doświadczeniem choroby i przemijania. Na końcówkę roku planowana jest wystawa ikony brytyjskiego konceptualizmu, Susan Hiller, oraz pokaz fotografii Tobiasa Zielonego, ujawniających napięcia między widocznością i wykluczeniem. W Miejscu Projektów Zachęty zobaczymy w tym roku wystawy Agnieszki Mastalerz, Doroty Podlaskiej, Any Vostrouchovaite i Łukasza Radziszewskiego. W końcu, 2026 rok to także Biennale Sztuki w Wenecji – w pawilonie polskim zaprezentowana zostanie wystawa Języki z wody Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego, o której możecie posłuchać w 148. odcinku „Godziny Szumu”.
Plakat polski. Kolekcja
od 14 marca
Kolekcjoner. Ignacy Korwin-Milewski (1846–1926)
17 kwietnia – 13 września
Rzeźba na meblościankę
14 maja – 25 października
Adolph Menzel (1815–1905). Niestrudzony obserwator
11 września – 13 grudnia
Bestiariusz
20 listopada – 14 marca 2027
Na powrót wystawy sztuki XX i XXI wieku w stołecznym Muzeum Narodowym pewnie jeszcze długo poczekamy – współcześnikom na otarcie łez zostaje wizyta w wyremontowanym gmachu Muzeum Plakatu w Wilanowie, gdzie w marcu otworzy się stała ekspozycja Plakat polski. Kolekcja. Wiosną w Gmachu Głównym zaprezentowana zostanie wystawa Kolekcjoner. Ignacy Korwin-Milewski, rekonstruująca jedną z najważniejszych prywatnych kolekcji malarstwa polskiego przełomu XIX i XX wieku. Zobaczymy na niej arcydzieła polskiej historii sztuki i poznamy barwną i kontrowersyjną biografię ich właściciela.
Latem Muzeum Rzeźby w Królikarni pokaże wystawę Rzeźba na meblościankę, poświęconą porcelanowym figurkom z okresu PRL-u jako zjawisku na styku sztuki, designu i masowej produkcji. Jesienią MNW zaprosi na pierwszą w Polsce monograficzną prezentację twórczości Adolpha Menzla, uzupełnioną o refleksję nad proweniencją dzieł znajdujących się w kolekcji muzeum i powojennymi losami tych zbiorów. W listopadzie otworzy się wystawa Bestiariusz, analizująca historyczne i współczesne relacje ludzi ze zwierzętami w perspektywie artystycznej i kulturowej. Ekspozycja obejmie obiekty z różnych epok, mediów i porządków wiedzy, od mitologii po współczesne debaty ekologiczne.
Gabriel Max, „Małpa z bukiecikiem fijołków”, 2. poł. XIX w. – 1915, dzięki uprzejmości Muzeum Narodowego w Warszawie
Galeria Promocyjna/Staromiejski Dom Kultury
Sylwia Walczowska, Iga Maria Weyna, grunty / zruszenie
do 31 stycznia
Katarzyna Wyszkowska i Adam Nehring, Ich upodobania, kaprysy, apetyty zlewały się w jedną, identyczną wolność
6 luty —28 marca
Gabriela Piwar, wystawa w ramach Nagrody Inicjatywy ENTRY
10 kwietnia — 30 maja
70 urodziny Galerii przy Rynku Starego Miasta 2: Promocyjna x Fundacja Arton x Turnus
30 czerwca — 5 września
Olga Truszkowska, wystawa w ramach Nagrody Inicjatywy ENTRY
14 listopada 2026 — 9 stycznia 2027
Aktualnie w galerii Promocyjnej trwa wystawa grunty / zruszenie Sylwii Walczowskiej i Igi Marii Weyny, która traktuje ziemię jako przestrzeń regeneracji, wspólnoty i odpowiedzialności w obliczu kryzysu ekologicznego. W lutym Katarzyna Wyszkowska i Adam Nehring w ramach wystawy Ich upodobania, kaprysy, apetyty zlewały się w jedną, identyczną wolność przeanalizują mechanizmy autokreacji i funkcjonowania artystów wobec logiki rynku sztuki i mechanizmów artystycznej ekonomii. Wiosną otworzy się wystawa Gabrieli Piwar, laureatki Nagrody Inicjatywy ENTRY, poświęconą rzece Parsęcie. Projekt ten łączy dokumentację społeczną z praktyką barwienia tkanin pigmentami pozyskiwanymi z nadrzecznych roślin. Latem Promocyjna uczci 70-lecie działalności wystawą jubileuszową realizowaną we współpracy z Fundacją Arton i Turnusem. Jesieniom możemy za to spodziewać się wystawy Olgi Truszkowskiej Wychowanie sentymentalne, która podejmie temat zwrotu sentymentalnego, nostalgii i konstruowania fikcyjnych przestrzeni bezpieczeństwa.
Polska Szkoła Tkaniny
30 stycznia – 6 marca
Jerzy Porębski I cóż z tego że świat wisi na włosku
10 kwietnia – 31 maja
Alma Mater
18 września – 30 października
Pod koniec stycznia w Salonie Akademii zobaczymy wystawę Polska Szkoła Tkaniny, przypominająca rolę warszawskiej ASP w narodzinach jednego z najważniejszychh enomenów polskiej sztuki powojennej. Ekspozycja przywoła postaci profesorów (m.in. Eleonorę Plutyńską i Mieczysława Szymańskiego), i absolwentek oraz absolwentów, którzy ukształtowali nowy język tkaniny artystycznej i zdobyli międzynarodowe uznanie. Kwiecień będzie okazją, by pochylić się nad architektonincznym dorobkiem prof. Jerzego Porębskiego. Jego wystawa I cóż z tego że świat wisi na włosku składać się będzie z nowych realizacji oraz wyboru projektów z ostatnich dekad. Jesienią w Salonie Akademii zagoszczą matki – wystawa Alma mater podejmie temat sytuacji artystek-matek pracujących na polskich uczelniach artystycznych.
Filipka Rutkowska, Gender is over
kwiecień – czerwiec
Zapowiadana na kwiecień wystawa Gender Is Over to pierwsza instytucjonalna prezentacja indywidualna Filipki Rutkowskiej, rozwijająca jej dotychczasowe prace wokół ciała, tożsamości i seksualności. Artystka reinterpretuję pojęcie queeru w kontekście współczesnych napięć społeczno-politycznych, łącząc sztukę krytyczną z queerowym performansem. Swobodnie poruszając się między performansem, filmem, teatrem a literaturą, filmem, teatrem i literaturą, Rutkowska buduje narracje o obcości i zestawia je z własną biografią, opowiadając lekko i z humorem. Wystawa podkreśla jej postrzeganie sztuki jako przestrzeni spotkania między tym, co osobiste, a tym, co wspólne.
Adam Nehring, „Wrócimy tu razem i Ci to wszystko pokażę / Do What I do”, 2025, akryl na płótnie, 115 x 100 cm, dzięki uprzejmości Galerii Promocyjnej
Anna Zaradny
styczeń – marzec
Irmina Rusicka i Kasper Lecnim
marzec – kwiecień
Melanie Jame Wolf
maj – czerwiec
Jan Domicz
lipiec – sierpień
Projekt badawczo-artystyczny w przestrzeni i ogrodzie Galerii Foksal
lipiec – sierpień
Ania Nowak
wrzesień – październik
Honza Zamojski
listopad – grudzień
Rok 2026 w Galerii Foksal upłynie pod znakiem obchodów 60-lecia instytucji, realizowanych jako całoroczny program wydarzeń i działań artystyczno-badawczych. Jubileusz stanie się okazją do krytycznej refleksji nad archiwum, przestrzenią i rolą galerii – jej historią, teraźniejszością i przyszłością. Równolegle planowany jest program wystaw: na początku roku otworzy sieę wystawa Anny Zaradny, na marzec planowana jest wystawa Irminy Rusickiej i Kaspra Lecnima, w maju otworzy się wystawa Melanie Jame Wolf, następnie możemy liczyć na wystawy Jana Domicza, Ani Nowak oraz Honzy Zamojskiego. Letni projekt badawczo-artystyczny w przestrzeni i ogrodzie galerii dopełni jubileuszową narrację o Galerii Foksal.
Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie
Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich
17 stycznia – 30 czerwca
Program wystaw Państwowego Muzeum Etnograficznego w 2026 roku łączy refleksję nad tożsamością, pamięcią i doświadczeniem wspólnotowym. Wystawa czasowa Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich będzie pierwszą tak szeroką prezentacją dorobku artystycznego tej społeczności, przywracającą widzialność twórcom funkcjonującym dotąd poza głównym nurtem. Ekspozycja ukazywać będzie sztukę Łemków/Rusinów jako żywą, autonomiczną i wielowymiarową praktykę, naznaczoną doświadczeniem migracji, traumy i trwania ponad granicami. Dopełnieniem programu będzie wystawa Спільні домівки / Domy wspólne, która opowiadać będzie o domu jako przestrzeni otwartej, współdzielonej i nieustannie tworzonej przez różnorodne doświadczenia. Wystawa powstanie w sposób partycypacyjny i wspólnotowy, przy współudziale osób pochodzenia ukraińskiego.
Katarzyna Szweda, z cyklu „Łemkowyna”, 2020-2021, dzięki uprzejmości Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie
AETHER COMMONS: Refracted Cosmologies
od maja 2026
Otwierana pod koniec maja wystawa AETHER COMMONS: Refracted Cosmologies, prezentuje międzynarodowy projekt kuratorski autorstwa Azu Nwagbogu, kuratora, założyciela African Artists’ Foundation (AAF) i LagosPhoto Festival, a także dyrektora platformy Art Base Africa. Punktem wyjścia wystawy są wieloletnie badania Stefana Gierowskiego nad światłem, rozumianym zarówno jako zjawisko fizyczne, jak i siła duchowa, które stają się osią łączącą różnorodne praktyki artystyczne. Na wystawie zobaczymy międzynaroowych twórców, m.in. El Anatsui, Olafura Eliassona, Williama Kentridge’a i Esther Mahlangu, tworzących wielogłosową refleksję nad kosmologią, energią i percepcją.
Barbara Maroń
16 stycznia – 22 marca
Joanna Stańko
4 kwietnia – 17 maja
Zofia Glazer-Rudzińska
maj – wrzesień
Elżbieta Chodżaj-Smolińska
wrzesień – październik
Agnieszka Niziurska
październik – listopad
W 2026 roku Fundacja Arton konsekwentnie kontynuuować będzie swoją misję przywracania widzialności artystek działających na obrzeżach kanonu sztuki i historii instytucjonalnej. Rok otworzy indywidualna wystawa Barbary Maroń, artystki i animatorki życia artystycznego,współprowadzącej krakowską galerię GT, założycielki Stowarzyszenia Fort Sztuki oraz kuratorki pierwszej edycji Festiwalu Fort Sztuki. Wiosną zaprezentowana zostanie twórczość Joanny Stańko, ukazująca jej drogę od figuracji do abstrakcji oraz charakterystyczne, intensywne operowanie kolorem. Kolejne miesiące przyniosą wystawę Zofii Glazer-Rudzińskiej, będąca kontynuacją działań z archiwum artystki, a jesienią projekty Elżbiety Chodżaj-Smolińskiej oraz Agnieszki Niziurskiej.
Maria Anto, „Noc na Żoliborzu”, 1998, olej na płótnie, 120 x 90 cm, dzięki uprzejmości galerii lokal_30
Galerie komercyjne w Warszawie
Początek roku to także otwarcia w galeriach komercyjnych. Już 9 stycznia w galerii Wschód otworzy się wystawa Impossible Dreams z pracami m.in. Michela Audera, Trisy Donnelly i Zygmunta Rytki, ujmującą surrealizm jako materialistyczną praktykę percepcji zakorzenioną w realności. W „Black Box”, dodatkowej przestrzeni galerii, zaprezentowana zostanie wystawa Tony’ego Conrada. 31 stycznia w Gunia Nowik Gallery otworzy się solowa wystawa Jędrzeja Bieńko, w której malarstwo ukazane zostanie jako żywy, odnawiający się organizm splatający przeszłość z przyszłością. W HOS gallery 6 lutego Marta Jamróg zaprezentuje wystawę Kiszone lustro, podejmującą próbę wizualnego dotarcia do najwcześniejszych, niedostępnych pamięciowo etapów konstytuowania się człowieka. W galerii lokal_30 od lutego do kwietnia prezentowana będzie wystawa Ptaki i ptaszyska, zbiorowy projekt z udziałem m.in. Marii Anto, Zuzanny Janin, Diany Lelonek i Joanny Rajkowskiej, inspirowany filozoficznym filmem Piera Paola Passoliniego z 1966 roku. 4 lutego w galerii Le Guern otworzy się wystawa Rafała Jakubowicza. Z wydarzeń większych warto mieć na uwadze kolejną edycję Constellations, planowaną na 10-12 kwietnia.
Wrocław
Sztuka Przejścia. Najlepsze Dyplomy ASP 2025
20 luty–22 marca
Scena z miasta. Wrocław niezależny lat 90.
6 marca – 17 maja
Lulu MacDonald, Where the light won’t reach / Tam, gdzie nie sięga światło
27 marca – 31 maja
Dark Paradise
25 kwietnia – 6 września
Michał Iwański i Michał Kowalczys
8 maja – 26 lipca
Agnieszka Sejud, The Power of Cunt
29 maja – 5 lipca
Szklarki
19 maja – 20 września
Metaboliczny dryf
wrzesień – listopad
Pałac kryształowy
9 września 2026 – początek 2027
Agnieszka Chojacka, Kocham Cię życie
23 października 2026 – początek 2027
Jarosław Słomski, Freak Fight Show
20 listopada 2026 – początek 2027
2026 rok w BWA Wrocław szykuje się na bogato, w sensie ilości planowanych wystaw i wydarzeń. Oficialne otwarcie nowego programu planowane jest na luty wraz z otarciem wystawy Sztuka Przejścia. Najlepsze Dyplomy ASP 2025, prezentującej najlepsze prace dyplomowe młodych artystek i artystów z wrocławskiej ASP. Bardzo ciekawie zapowiada się planowana na wiosnę wystawa Scena z miasta. Wrocław niezależny lat 90. w Studio BWA Wrocław, opowiadająca o narodzinach lokalnej kultury niezależnej po transformacji ustrojowej. Równolegle w galerii SIC! będzie można zobaczyć indywidualną wystawę Lulu MacDonald Tam, gdzie nie sięga światło, poświęconą idei pracy i wzrostu w niepewnych czasach, których symbolem jest uprawiany w ciemności rabarbar. Sezon wiosenno-letni w BWA Wrocław Główny uzupełnią m.in. zbiorowa wystawa Dark Paradise, badająca cielesność, abiekt i potworność, oraz wystawa Michała Iwańskiego i Michała Kowalczysa. W maju w Studio BWA Wrocław prezentowana będzie także wystawa Agnieszki Sejud The Power of Cunt, skupiająca na queerowej polityce ciała i kulturze ballroomowej jako formie oporu. Latem w galerii SIC! zobaczymy wystawę Szklarki, w której cztery artystki (Marta Byrdziak, Maja Kitajewska, Sadhbh Mowlds i Viviane Stroede) zreinterpretują szkło jako medium opowieści o ciele, tożsamości i pracy. Latem też jak zwykle będziemy mogli spoziewać się wystawy realizowanej we współpracy z Festiwalem Nowe Horyzonty. Jesienią program wypełnią m.in. wystawa Metaboliczny dryf, podejmująca temat planetarnego metabolizmu i destabilizacji systemów ziemskich, oraz ekspozycja Pałac kryształowy, dla której inspiracją jest szklanemy pawilon Josepha Paxtona. W planach jest także indwidualne wystawy Agnieszki Chojnackiej i Jarosława Słomskiego, podejmujące tematy kryzysu, pamięci i antropocenu. Przez cały rok w dawnej galerii Dizajn BWA Wrocław będzie można relaksować się w Żyjni – wielozmysłowej wystawie-sytuacji, która redefiniuje galerię jako przestrzeń regeneracji, codziennego bycia i aktywnego doświadczenia sztuki. Wraz z nowym startem oddział funkcjonować będzie właśnie pod nazwą Żyjnia BWA Wrocław.
FOCUS na kolekcję
29 stycznia – 3 maja
Choreografie okrucieństwa
29 stycznia – 3 maja
Rumunia x Polska – agriculture
maj – lipiec
Wystawa Pawła Althamera i Artura Żmijewskiego
maj – lipiec
Wystawa fotografii Miltona Greena i współczesnych artystów i artystek
lipiec – październik
Wystawa pokonkursowa KAF Young Prize 2026
listopad 2026 – styczeń 2027
Nowy rok w KAF zacznie się od wystawy FOCUS na kolekcję – przekrojowej prezentacji najnowszych nabytków kolekcji Sylwii i Piotra Krupów. Równolegle otworzy się wystawa Choreografie okrucieństwa, podejmująca temat ciała jako przestrzeni przemocy, pamięci i performansu. Na maj planowana jest wystawa Rumunia x Polska – agriculture, badająca wyobrażenia związane z polską i rumuńską wsią oraz peryferiami świata sztuki. W tym samym okresie otworzy się wystawa Pawła Althamera i Artura Żmijewskiego. W lipcu możemy spodziewać się wystawy fotografii Miltona Greena w dialogu ze sztuką współczesnych, międzynarodowych artystek i artystów. Na listopad planowana jest wystawa pokonkursowa KAF Young Prize 2026, prezentująca twórczość młodych artystów z całego świata.
Wystawa podsumowująca 6. edycję programu mentorskiego OP_YOUNG
13 marca – 10 maja
Andrzej Wasilewski, Yang Yifan, Vitiligo Potatoes
29 maja – 27 września
Mateusz Choróbski, P.OST
23 października 2026 – 28 lutego 2027
Na wiosnę OP ENHEIM stawia na młodość – w marcu otwiera się tam wystawa zbiorowa podsumowująca 6. edycję programu mentorskiego OP_YOUNG, w ramach której jury nagrodziło ex aequo Krzysztofa Bykowskiego, Aliaksandra Danilkina oraz wyróżniło Izabelę Michniowską. W maju rozpocznie się wystawa Vitiligo Potatoes Andrzeja Wasilewskiego i Yang Yifan, badająca napięcia między naturą a technologią poprzez zestawienie Arktyki z futurystycznym Shenzhen. Program zamknie indywidualna wystawa Mateusza Choróbskiego P.OST, planowana na październik, która poprzez site-specific instalacje podejmie dialog z architekturą Wrocławia, historią miasta i dziedzictwem Hansa Poelziga.
Zderzenie wołgi z kolumną samochodów Armii Radzieckiej, listopad 1967 roku, Instytut Pamięci Narodowej we Wrocławiu, sygn. IPN Wr 106/1956
Niedziela w Hutmenie
29 stycznia – 12 kwietnia
Humanistyczny modernizm. Maciej i Stanisława Nowiccy
19 marca – 14 czerwca
Na środkowym pasie latem trawa była wysoka
7 maja – 30 sierpnia
Sploty. Barbara Brukalska, Helena Syrkus i sieci modernizmu
25 czerwca – 4 października
2026 rok w Muzeum Architektury zacznie się od wystawy Niedziela w Hutmenie, przypominającej unikatowy fenomen wrocławskiego zakładu przemysłowego. Ekspozycja opowiada o wyjątkowej historii humanizacji pracy, przemyśle w służbie estetyki miasta, industrialnej architekturze i zakładowych rytuałach, takich jak słynne obchody Dnia Hutnika. Wiosną zaprezentowana zostanie wystawa Humanistyczny modernizm. Maciej i Stanisława Nowiccy, poświęcona parze architektów, którzy wywarli trwały wpływ na architekturę w Polsce i Stanach Zjednoczonych. Wrocławskiej odsłonie towarzyszyć będzie multisensoryczna instalacja inspirowana projektem kaplicy w Laskach, uwzględniająca perspektywę osób z niepełnosprawnością wzroku. W maju planowana jest wystawa Na środkowym pasie latem trawa była wysoka podejmująca refleksję nad autostradą A4 jako przestrzenią pamięci, władzy i codziennego doświadczenia. Wystawa połączy materiały archiwalne z pracami współczesnych artystów. Letnio-jesienny program uzupełni ekspozycja Sploty. Barbara Brukalska, Helena Syrkus i sieci modernizmu, ukazująca polski modernizm z perspektywy dwóch architektek i ich współtwórczyń. Wystawa, wzbogacona o współczesne instalacje dźwiękowe i tekstylne, wpisuje się w dyskusję o roli kobiet w architekturze XX wieku.
Wschód słońca na Zachodzie. Koji Kamoji, Yosiho Nakajima i Keiji Uematsu
1 marca –31 maja
Ala Savashevich, Twoje ciało to pole pracy
16 maja –16 sierpnia
Stulecie. W rocznicę wielkiej wystawy śląskiej sztuki średniowiecznej
31 lipca –30 grudnia
Galeria Sztuki Nieprofesjonalnej
Otwarcie w ostatnim kwartale 2026
Muzeum Narodowe we Wrocławiu zapowiada bogaty program wystaw na 2026 rok – my z tego polecamy m.in. wystawę Wschód słońca na Zachodzie. Koji Kamoji, Yosiho Nakajima i Keiji Uematsu. Zestawia ona trzech – artystów urodzonych w Japonii, którzy rozwijali swoje praktyki artystyczne w Europie, łącząc filozofię, naturę i działania site-specific. 16 maja w Muzeum Etnograficznym – oddziale MNWr – otworzy się wystawa Ali Savashevich Twoje ciało to pole pracy, analizującą wizualne i symboliczne aspekty pracy kobiet oraz ich sprawczości w kontekście historycznym i współczesnym. Na lato planowana jest najważniejsza wystawa w programie MNWr – Stulecie, upamiętniająca setną rocznicę przełomowej ekspozycji śląskiej sztuki średniowiecznej i ukazującej zmiany w badaniach, konserwacji oraz muzealnictwie. Ekspozycja ta ponownie zgromadzi arcydzieła gotyckiej sztuki śląskiej w miejscu ich historycznej prezentacji sprzed wieku. Warte uwagi jest także otwarcie Galerii Sztuki Nieprofesjonalnej w Muzeum Etnograficznym, prezentującej twórczość artystów samouków związanych głównie z Dolnym Śląskiem i nawiązującej do wystawy otwatej w 1981 roku w MNWr, będącej pierwszą w Polsce stałą Galerią Sztuki Nieprofesjonalnej.
Dominika Łabądź, „Czego nie możemy pomyśleć”, kadr z wideo, dzięki uprzejmości artystki
Dominika Łabądź, Czego nie możemy pomyśleć?
5 marca – 30 kwietnia
Iza Tarasewicz
lipiec – sierpień
Joey Holder
wrzesień – listopad
Tomasz Skibicki
grudzień 2026 – luty 2027
W 66P do 21 lutego trwać będzie wystawa Angreei Aanghel The Blind Man. Po niej, już w marcu, otworzy się pokaz Dominiki Łabądź Czego nie możemy pomyśleć?. Artystka, poprzez wideo i obiekty przestrzenne, zaprosi publiczności do refleksji nad kryzysem kapitalistycznej logiki i myśleniem postantropocentrycznym. Latem, w lipcu i sierpniu, zobaaczymy wystawę Izy Tarasewicz, której twórczość zostanie zaprezentowana jako system mapowania relacji między materią, energią i ciałem, podejmujący pytanie o możliwość buduowania ponadgatunkowej wspólnoty we współczesnym świecie. We wrześniu 66P pokaże pierwszą w Polsce indywidualną wystawę Joey Holder, zapowiadaną jako satyryczna wizja zbiorowej świadomości osadzonej w realiach cyfrowych wojen kulturowych i narracji generowanych przez sztuczną inteligencję. Projekt ten, wykorzystujący postaci-koncepty i chatboty AI, bada granice ludzkiej inteligencji, sensu i dezinformacji we współczesnej infosferze. Rok zamknie wystawa Tomasza Skibickiego, będąca pierwszą polską prezentacją artysty i immersyjną, site-specific opowieścią o pamięci, tożsamości oraz materialnych i symbolicznych śladach historii.
Instrumentarium
do 28 lutego 2026
Miniatury Interaktywne
do 28 lutego 2026
12. Konkurs Najlepszych Dyplomów Sztuki Mediów
23 kwietnia – 7 czerwca
Do 28 lutego w Ccentrum Sztuki WRO trwa wystawa Instrumentarium, będąca serią muzyczno-performatywnych eksperymentów z elektromechanicznymi instalacjami dźwiękowymi, których centralnym punktem jest zawieszony i odwrócony fortepian. Ekspozycja zmienia się wraz z kolejnymi interwencjami artystów, prowadząc do improwizowanych koncertów, performansów, działań kolektywnych i warsztatów, realizowanych m.in. przez Bogumiła Misalę, Darshę Hewitt i Aleksandrę Chciuk. Projekt podkreśla ekologiczne podejście do technologii, przywracając życie przetworzonym urządzeniom muzycznym dzięki elektronice i rozwiązaniom open source, a jego finałem będzie koncert Mikro Orchestra i Vitaliny Mahomedovej 26 lutego 2026 roku. Równolegle prezentowana jest wystawa MI – Miniatury Interaktywne, oferująca dostępne dla każdego, interaktywne dzieła cyfrowe Pawła Janickiego, aktywowane przez gest, ruch i obecność widza. Na wiosnę należy spodziewać się 12. Konkursu Najlepszych Dyplomów Sztuki Mediów, prezentujący najciekawsze prace absolwentów z ośmiu publicznych uczelni artystycznych w Polsce.
Dominik Podsiadły, SamoPortrety
styczeń – luty
Andrzej Paruzel, Biuro Przewodników po/Sztuce i Kulturze i inne działania
luty – marzec
Maja Wolińska, A Diffferent Kind of Order
marzec – kwiecień
Piekło
kwiecień – maj
Ulissea
czerwiec – wrzesień
Mail Art Entropia
lipiec – październik
Biuro Wystaw PostArtystycznych
wrzesień – grudzień
Rok w galerii Entropia otworzy wystawa Dominika Podsiadłego SamoPortrety, analizująca fenomen selfie poprzez analogowe obrazy tworzone na ekranach urządzeń mobilnych, ujawniających ich kruchość i nadmiarowość. W lutym i marcu pokazana zostanie ekspozycja Andrzeja Paruzela poświęcona legendarnemu Biuru Przewodników po/Sztuce i Kulturze. Wiosną galeria zaprezentuje projekt Mai Wolińskiej A Different Kind of Order, koncentrujący się na organizmach i bytach współistniejących z człowiekiem w przestrzeni zurbanizowanej. Kolejne miesiące przyniosą m.in. wystawę Piekło – parodystyczną wizję współczesnych zaświatów inspirowaną Dantem – kuratorowaną przez Piotra Bosackiego i złożoną z instalacji filmowych młodych twórczyń i twórców związanych z Uniwersytetem Artystycznym w Poznaniu. Na czerwiec zapowiadana jest wystawa Ulissea, odnoszący się do motywu podróży i powrotu. Program dopełnią międzynarodowa wystawa Mail Art Entropia, która zada pytanie o zasadność tradycyjnej formy mail artu we współczesnym, zmediatyzowanym świece. Na wrzesień planowana jest wystawa Biuro Wystaw PostArtystycznych, która przekształci galerię w otwarte archiwum i samoistne dzieło sztuki.
Stefan Zwoliński w jaskini, dzięki uprzejmości Muzeum Tatrzańskiego
Zakopane
Szkoła zakopiańska
czerwiec – listopad
Underground
maj – grudzień
Czarnobiałe szaleństwo. Fotografie ze zbiorów Muzeum Tatrzańskiego
czerwiec – październik
Laboratorium nauki
listopad 2026 – kwiecień 2027
Jednym z kluczowych projektów w 2026 roku w Muzeum Tatarzańskim będzie wystawa Laboratorium nauki, przygotowana z okazji 160. rocznicy urodzin Bronisława Piłsudskiego, ukazująca jego metodę badawczą oraz rolę w kształtowaniu programu Muzeum Tatrzańskiego. W miesiącach letnio-jesiennych zaprezentowana zostanie wystawa Szkoła zakopiańska, przypominająca fenomen Zakopiańskiej Szkoły Przemysłu Drzewnego i jej wpływ na rozwój polskiej architektury i sztuki. Od maja do grudnia 2026 roku wystawa Underground zaprosi zwiedzających do eksploracji podziemnego świata Tatr – jaskiń, sztolni i organizmów żyjących w ciemności, z wykorzystaniem archiwaliów i obiektów przyrodniczych. Program uzupełnią całoroczne rezydencje artystyczne w Galerii Władysława Hasiora i Muzeum Stylu Zakopiańskiego w willi Koliba, których efektem będą wystawy i działania partycypacyjne. Ważnym wydarzeniem będzie także ekspozycja Czarnobiałe szaleństwo, po raz pierwszy prezentująca unikatowe fotografie tatrzańskich krajobrazów ze zbiorów Muzeum, po raz pierwszy pokazywane publiczności od czasów międzywojnia.
Martyna Baranowicz, „Cytologia”, 2023, olej na płótnie, 130×150 cm, dzięki uprzejmości artystki
Zielona Góra
Jan Mioduszewski, Daniel Mikulski
luty
Martyna Baranowicz, Cytologia
27 marca —30 kwietnia
Jarosław Jeschke
kwiecień
Ryszard Górecki, Jerzy Kosałka, Krzysztof Wałaszek, Co zrobić żeby nie umrzeć
maj
Ziemia mówi szeptem
czerwiec
Salon Jesienny 2026
wrzesień
Moritz Götze
październik
Agata Słowak
listopad
W BWA Zielona Góra 2026 rok zapowiada się intensywnie. W lutym zaprezentowane zostaną dwie indywidualne wystawy: Jana Mioduszewskiego, pokazująca jego najnowsze obrazy, instalacje i obiekty artysty, oraz Daniela Mikulskiego, którego twórczość dotyczy doświadczeń funkcjonowania poza heteronormatywnością. W marcu Martyna Baranowicz pokaże wystawę „Cytologia”, poświęconą zdrowiu ginekologicznemu, prawom reprodukcyjnym i intymnym doświadczeniom kobiet. W kolejnych miesiącach swoje nowe prace zaprezentują m.in. Jarosław Jeschke, inspirujący się rysunkami syna, oraz trio Ryszard Górecki, Jerzy Kosałka i Krzysztof Wałaszek w projekcie „Co zrobić żeby nie umrzeć”, podejmującym refleksję nad trudną pozycją dojrzałego mężczyzny we współczesnym swiecie sztuki. W czerwcu wystawa „Ziemia mówi szeptem”, przygotowana przez studentów Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu, skupi się na idei współistnienia z naturą. Jesienią program dopełnią Salon Jesienny 2026, wystawa Moritza Götzego – określanego mianem niemieckiego pop-artysty – oraz listopadowa prezentacja nowych obrazów Agaty Słowak, poruszających tematy seksualności, feminizmu i opresji wobec ciała.
