„UAPLGB/ĄĘŻĆĘŻĄŁ” Moniki Drożyńskiej w Muzeum Emigracji w Gdyni

Monika Drożyńska jest artystką i aktywistką. Posługując się słowem i haftem komentuje stereotypy dotyczące migrantów i migrantek, zwraca uwagę na różnice kulturowe, językowe oraz relacje pomiędzy „my” i „oni”. Jej prace charakteryzują trafne gry słowne i oryginalna forma – ręczne hafty na tkaninach, inspirowane estetyką nielegalnych napisów na murach w przestrzeni publicznej. W Muzeum Emigracji pokażemy trzy wielkoformatowe prace, kształtem przypominające obrusy. Zapisane na tkaninie historie mają charakter reportażu i powstały na podstawie własnych doświadczeń migracyjnych oraz rozmów, które artystka przeprowadziła z migrantami.

fot. Michał Algebra, Muzeum Emigracji w Gdyni

fot. Michał Algebra, Muzeum Emigracji w Gdyni

fot. Michał Algebra, Muzeum Emigracji w Gdyni

fot. Michał Algebra, Muzeum Emigracji w Gdyni

Pierwsza praca Moniki Drożyńskiej – UAPLGB – rzeźba z bawełnianej tkaniny z ręcznym haftem nicią Ariadna, majestatycznie zawiśnie pod sufitem w holu Dworca Morskiego.
Na tkaninie zobaczymy kompozycję trzech liter: ukraińskiej litery Ґ, polskiej litery J oraz litery X, reprezentującej język angielski. Litery wyabstrahowane z alfabetów łączą się w jeden znak. Tworzą tzw. metysaż – ponowne sklejenie tekstu po uprzednim jego rozbiciu. W ten sposób każda z pozyskanych liter niesie ze sobą nowe znaczenie.

fot. Michał Algebra, Muzeum Emigracji w Gdyni

fot. Michał Algebra, Muzeum Emigracji w Gdyni

fot. Michał Algebra, Muzeum Emigracji w Gdyni

Dwie kolejne prace o nazwie ĄĘŻĆĘŻĄŁ z serii Obrusy, które zaprezentujemy w ostatniej sali wystawy stałej to tkaniny wyhaftowane z użyciem ikonografii języka migowego, symboliki tatuażu więziennego, alfabetu Morse’a, alfabetu Braille, znaków drogowych, ewakuacyjnych, ikonografii ustrojów politycznych, logotypów korporacji, grafik ilustrujących ruchy społeczne, alfabetu gruzińskiego, arabskiego, czy graficznych przedstawień gwiazdozbiorów.

Te niezwykłe obrusy to wieloskładnikowy esej, obrazujący wspólnotę przy stole i wspólne doświadczenia. W języku polskim pierwotnie obrusem nazywano ścierkę. „Brusić” czy „bruszenie” to staropolskie ścieranie. W obrusie ścierają się zatem teksty, znaki, obrazy oraz wspólnoty.