„Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem” w Turnusie

Wystawa Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem skupia się na ciele jako miejscu, gdzie przecinają się doświadczenia osobiste i polityczne. Gdzie intymność nie jest prywatna, a opowieść o sobie zawsze nosi ślady struktur zewnętrznych: przemocy, normy, wykluczenia. Ale też troski, czułości i wspólnoty.

Artystki zaproszone do projektu operują performansem, instalacją, dźwiękiem i wideo. Ich prace oddychają – dosłownie. Oddech, głos, pot, błoto, cegła, skóra, tkanina – te materiały i substancje tworzą zmysłową mapę oporu.

Ewelina Węgiel, „Ognisko”, 2025, „Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem”, fot. Bartosz Zalewski

Magda Buczek, „Close, too close”, 2025, „Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem”, fot. Bartosz Zalewski

Magda Buczek, „Safe in your skin”, 2025, „Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem”, fot. Bartosz Zalewski

Dobrawa Borkała, „Chimera I. Oceaniczna pramatka”, 2023-2025, „Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem”, fot. Bartosz Zalewski

Magdalena Babicz, „Innocent”, 2025 , „Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem”, fot. Bartosz Zalewski

Magdalena Babicz, Bez tytułu, 2023-2025, „Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem”, fot. Bartosz Zalewski

Powstają struktury przypominające ruiny: ognisko po dawnej wspólnocie, mur oddzielający, bliznę po przebytej walce. To figury ambiwalencji – są jednocześnie formą schronienia i znakiem utraty.

Ważnym wątkiem wystawy jest wspólnotowość. Wspólne oddychanie, czytanie, słuchanie siebie nawzajem – to formy oporu wobec izolacji. Prace wpisują się w relacyjne rozumienie performansu, gdzie obecność drugiego – fizyczna lub wyobrażona – nadaje sens. Bo opór nie zawsze jest głośny. Czasem przychodzi jako szept.

Magda Buczek, „Close, too close” (po lewej), „Safe in your skin” (po prawej), 2025, „Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem”, fot. Bartosz Zalewski

Dobrawa Borkała, „Chimera I. Oceaniczna pramatka”, 2023-2025, „Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem”, fot. Bartosz Zalewski