„Air Wants to Go” Dominika Lejmana w OP ENHEIM

Określenie „Air Wants to Go” zostało zapożyczone z wiersza The Chess Player amerykańskiego poety Howarda Altmanna – poematu o opuszczeniu i przemianie człowieka w relacji do świata. To także tytuł jednego z najnowszych dzieł Dominika Lejmana, dyptyku, który sprawia, że wersy Howarda Altmana wydają się zanikać. Podczas wystawy w OP ENHEIM można oglądać pięć złożonych prac autorstwa wielokrotnie nagradzanego polskiego artysty, którym podczas pierwszych trzech wieczorów trwania wystawy, towarzyszyła projekcja na fasadę.

Dominik Lejman, „Leni_s Birds”, fot. Alicja Kielan

Dominik Lejman, „Chess Player”, fot. Alicja Kielan

Dominik Lejman, „Płot”, fot. Alicja Kielan

Dominik Lejman, „Chess Player”, fot. Alicja Kielan

Dominik Lejman, „Not Entitled”, fot. Alicja Kielan

Dominik Lejman, „Air Wants to Go”, widok wystawy, fot. Alicja Kielan

Projekcja pracy Dominika Lejmana „Menora”, fot. Marcin Szczygieł

Dominik Lejman, „Partition (with Maria Colusi)”, fot. Alicja Kielan

Sztuka Dominika Lejmana polega na fenomenologii czasu, totalnie zagmatwanej fenomenologii trwania i powtarzalności. Świat obrazu ujawnia inny świat trwania. W połączeniu abstrakcyjnego malarstwa o geometrycznej strukturze i tymczasowej projekcji wideo, Dominik Lejman wplata do malarstwa narrację – tkaninę i teksty, „płoty” zwątpienia między ujawnieniem a odrzuceniem, uniesieniem a upadkiem, Elizjum a więzieniem. Indywidualna estetyka malarstwa oraz mechanizacja projekcji przywodząca na myśl Marcela Duchampa, umożliwiają przeplatanie tego, co widoczne i tego, co niewidzialne. Duplikacje i podobne do palimpsestu nałożenia, pojawianie się i ukrywanie ciał, upiorne odsłonięcia i przesłony, przenikają tę równie niesamowitą, co fenomenalną sztukę. Z pomocą Samuela Becketta, którego Dominik Lejman jest bratnią duszą, sztukę tę można opisać jako „sztukę uwięzienia”: Odsłanianie bez końca, zasłona po zasłonie, warstwa po warstwie niepełnej transparentności, odkrywanie rzeczy na nowo aż po samo to, co nieodkrywalne, po nicość.