„Pokrzywnice” Liliany Zeic w Zonie Sztuki Aktualnej w Szczecinie

W poszukiwaniu bezpieczeństwa dla queerowego ciała Liliana Zeic sięga do świata roślin, które stają się przewodniczkami jej opowieści. Pokrzywy okazują się giętkim pełnym wdzięku ornamentem, mają chroniącą moc, ale też siłę emancypacji. Nie ma tu normatywności, wszystko znajduje swoją formę i słuszność, nawet jabłka na dębach. Narośle i skazy stają się symbolem przekuwania czegoś niechcianego w kluczowe.

W jej pracy z delikatnymi tkankami drewna, opracowywaniem ich powierzchni, w komponowaniu ze sobą drobnych, ale też kruchych elementów, jest dużo czułości. Podwójnej: dla dotykanej materii, ale też tej dla siebie samej. Rytmiczne, powtarzalne czynności koją, jak mantra. Znikają powidoki niełatwych wspomnień ze stolarni rodziców.

widok wystawy „Pokrzywnice”, fot. Jerzy Szreder, Janusz Piszczatowski

widok wystawy „Pokrzywnice”, fot. Jerzy Szreder, Janusz Piszczatowski

widok wystawy „Pokrzywnice”, fot. Jerzy Szreder, Janusz Piszczatowski

widok wystawy „Pokrzywnice”, fot. Jerzy Szreder, Janusz Piszczatowski

widok wystawy „Pokrzywnice”, fot. Jerzy Szreder, Janusz Piszczatowski

widok wystawy „Pokrzywnice”, fot. Jerzy Szreder, Janusz Piszczatowski

widok wystawy „Pokrzywnice”, fot. Jerzy Szreder, Janusz Piszczatowski

widok wystawy „Pokrzywnice”, fot. Jerzy Szreder, Janusz Piszczatowski

widok wystawy „Pokrzywnice”, fot. Jerzy Szreder, Janusz Piszczatowski

Zapachy politury i struktury fornirów Zeic odkrywa dla siebie i przekłada na kompozycje mówiące o intymności i wyzwoleniu przez radykalną bliskość. Buduje wizualny kodeks przetwarzania traumy poprzez oswajanie praktyk seksualnych, jakby układała zielnik.

widok wystawy „Pokrzywnice”, fot. Jerzy Szreder, Janusz Piszczatowski

widok wystawy „Pokrzywnice”, fot. Jerzy Szreder, Janusz Piszczatowski

Sięga też po włókno z pokrzywy, które jest bardzo mocne, a jednocześnie delikatne. Ta dwuznaczność ziół o oczyszczających właściwościach, które traktowane są jak chwasty sięga aż baśni słowiańskich, w których seks pozamałżeński nazywano „skakaniem w pokrzywy”, a pozamałżeńskie dziecko „znajdą z pokrzyw”, urodzoną przez „pokrzywnicę”. Określenie to wcale jednak nie musiało oznaczać potępienia przez społeczność. Równie dobrze mogło wyrażać ukryte uznanie dla odwagi podejmowania ryzyka w imię instynktu, intuicji, wolności. Zeic przechwytuje to pojęcie stwarzając miejsce dla zachwytu nad tym co nienormatywne i co na granicy/poza granicami społecznego przyzwolenia.