„Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen” Antoniny Nowackiej i Tomasza Umbrasa w Gdańskiej Galerii Miejskiej

Partytura słów
(struktura do czytania, słuchania, czucia)

Prolog
(głos):

Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen.
Może chcesz się położyć?
Podróż zaczyna się tam, gdzie jesteś.

(cisza)

(delikatna muzyka, słyszana jakby przez sen)

Blisko/Daleko
Scena: kawiarnia, która może być snem, wspomnieniem albo wyłącznie miejscem myśli.

ONA:
Równoległe myśli
przelewają się między planami.
Włóż buty.
Nie pytaj.
Chodź.

(cisza – jakby coś się skończyło, ale nie wiadomo co)

„Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen”, widok wystawy, fot. Tomasz Koszewnik © Gdańska Galeria Miejska

„Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen”, widok wystawy, fot. Tomasz Koszewnik © Gdańska Galeria Miejska

„Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen”, widok wystawy, fot. Tomasz Koszewnik © Gdańska Galeria Miejska

„Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen”, widok wystawy, fot. Tomasz Koszewnik © Gdańska Galeria Miejska

„Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen”, widok wystawy, fot. Tomasz Koszewnik © Gdańska Galeria Miejska

Przejście (dzieje się w ruchu, w czymś między dniem a snem, towarzyszy mu kojąca muzyka)

Przestrzeń
Dwie postaci. Ich głosy są delikatne.

ON:
Zawieszony w historii, niczym antykwariusz
kolekcjonujący ślady epoki zapisane w tkaninie,
poruszam się w przestrzeni,
gdzie rzeczywistość, która była,
spotyka się z tą, która nadejdzie.

ONA:
Nimfa rozmawiająca z wiatrem
o subtelnym głosie
otwierającym portaledo świata poza językiem.

RAZEM:
We wspólnej przestrzeni
dzielimy się historiami zapisanymi w czasie.

ON:
Temperatura pokojowa.

Czas
Narracja powoli narasta.
Nie ma wyścigu.
Czas – leżakowanie.

Zakładając, że każdy z nas ma swój czas,
możemy wybrać się w indywidualne podróże.

Stańmy się archeologami naszej czasowości.

To my — konstytuując się — określamy,
w jakim czasie jesteśmy.

W moim odczuciu:
najlepiej być poza czasem –
z otwartością na poznanie, wyczuwanie i widzenie świata.

Smak czasu
(głos):

Jaki smak ma twój czas?

Podróż w butach
w identycznej formie dla obu stóp –
gdzie czas, przez rozchodzenie,
formuje indywidualne kształty.
Kuszące?

Archeologia chwil
Kremowy pomarszczony papier.
Ty — w rękawiczkach, niczym archeolog —
delikatnie podnosisz przedmioty.
W ciszy.
W skupieniu.
Oglądasz.
To jeszcze nie moment,
kiedy przypisujesz im znaczenia.
Ta chwila jest ulotna.Jesteś w niej.
W tym konkretnym momencie.
Dopiero później
zaczynasz szkicować ogólne koncepcje.
Kilka kroków dalej –
przychodzi ciężar znaczeniowy.

„Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen”, widok wystawy, fot. Tomasz Koszewnik © Gdańska Galeria Miejska

„Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen”, widok wystawy, fot. Tomasz Koszewnik © Gdańska Galeria Miejska

„Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen”, widok wystawy, fot. Tomasz Koszewnik © Gdańska Galeria Miejska

Wystawa
(świat formy i głosu)

(opisany głosowo, jakby śpiewany fragment wystawy Antoniny Nowackiej i Tomasza Umbrasa)

To spotkanie dźwięku i formy.
Snu i materii.
Nowacka – hipnotyczny głos,
otwiera portale poza językiem.
Umbras – tkanina i rzeźba,
gdzie rzeczywistość, która była,
spotyka się z tą, która nadejdzie.
Materia i wyobrażenie.
Ludzkie i zwierzęce.
Razem tworzące efemeryczną przestrzeń,
w której historia opowiadana jest:
dźwiękiem i materią,
głosem i formą.

(szept):
Zaglądasz do szuflad pamięci, przeczuć i snów.
Odkrywasz nowe wymiary tego, co cię otacza.

Spojrzenie z okna
(mój głos – intymny, powolny)

Patrzę w kierunku okna…
Wykusz z sąsiedztwa mnie obserwuje.
Resztę okna osłania mleczna folia.
Filtr społeczny.
Założony kilka lat temu,
aby wszystko było zgodne z procedurą RODO.

„Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen”, widok wystawy, fot. Tomasz Koszewnik © Gdańska Galeria Miejska

„Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen”, widok wystawy, fot. Tomasz Koszewnik © Gdańska Galeria Miejska

„Chodź tam, gdzie w muszli spoczywa sen”, widok wystawy, fot. Tomasz Koszewnik © Gdańska Galeria Miejska

Z podróży, część I
Dwa dni podróży
oddalają człowieka –
a szczególnie człowieka młodego,
który jeszcze nie tak mocno tkwi w życiu –
od zwykłego otoczenia.
Od tego wszystkiego,
co nazwał swoimi obowiązkami,interesami, kłopotami i widokami.
Oddalają go o wiele bardziej,
niż mógł się tego spodziewać
podczas jazdy dorożką na dworzec¹¹ Tomasz Mann, Czarodziejska góra, tłum. Anna Jakubiszyn-Tatarkiewicz i Jan Jakub Tatarkiewicz, Muza, Warszawa 2012, s. 10. ↩︎.

Z podróży, część II
ON lub ONA (lub oboje):
Podążając za dźwiękiem i ruchem,
trafiam w przestrzeń,
gdzie moda i muzyka
stają się opowieścią.
Tu historia nie przemawia słowem,
lecz fakturą i gestem.
Jakby każdy element miał własną pamięć.
Nie wiem,
czy potrafię opisać to miejsce –
ale z pewnością je zapamiętam.

Cisza po dźwięku
(przestrzeń się rozmywa)
To jeszcze nie jest moment przypisania znaczeń.
Cisza.
Tylko oddech.
Za chwilę –
ciężar znaczeniowy.

Tekst partytury: Gabriela Warzycka-Tutak