„Za stołem świata” Zdzisława Jurkiewicza w Fundacji Arton

Poprzednią wystawę Zdzisława Jurkiewicza Fundacja Arton zorganizowała sześć lat temu, jeszcze w czasach, gdy wraz z kilkoma innymi galeriami zajmowała pod łaskawym okiem dewelopera przestronny pawilon w Soho Factory. Prezentowana do początku lutego tego roku wystawa Za stołem świata, ściśnięta na znacznie mniejszym metrażu lokalu przy ulicy Foksal, to rzecz o wiele skromniejsza objętościowo, ale jak to ze sztuką konceptualną bywa, czasami mniej tak naprawdę znaczy więcej. Cytując samego bohatera: „Jeśli mamy do wyboru: rzecz-dzieło i «samo» dzieło, wybieramy «mniej»”.

Za wystawienniczym minimalem idzie potężna praca badawcza. Za stołem świata to w gruncie rzeczy wisienka na torcie – biszkopt i kremy znajdziemy w wydanej równolegle przez OKiS książce Zdarzenia. Zdzisław Jurkiewicz. Choć badawczego dorobku mogłoby Artonowi pozazdrościć niejedno duże muzeum, aktualne warunki lokalowe fundacji są już zupełnie niemuzealne. Marice Kuźmicz udaje się jednak sprytnie to ogrywać, czego najlepszym dowodem jest wystawa Jurkiewicza.

O ile w przypadku wydobywanych z historycznego niebytu artystek neoawangardy mamy na wystawach Artonu do czynienia z ramowaniem dyskursu na ich temat, pokaz Jurkiewicza jest raczej przykładem jego precyzyjnego kadrowania. Bo też Jurkiewicz to postać odbiegająca nieco od innych branych przez galerię na warsztat artystek i artystów. W odróżnieniu od Jolanty Marcolli, Jadwigi Singer czy nawet Pawła Kwieka Jurkiewicz to mimo wszystko konsekrowany klasyk, domagający się nie tyle przypomnienia, ile spojrzenia z innej perspektywy.

[…]

Pełna wersja tekstu jest dostępna w 28. numerze Magazynu „Szum”.