“The Things I Say” Adama Nehringa w galerii Szaber

The Things I Say to pokaz trzech instalacji, które powstały w ramach projektu doktorskiego pt. Paralelizm w kompozycji multimedialnej. Przewodnie pytanie badawcze tej pracy to: czy w materii instalacji artystycznej możliwe jest formułowanie takich konstrukcji, które na poziomie retorycznym mógłby stanowić ekwiwalent paralelizmów funkcjonujących w literaturze i sztuce filmowej?

Adam Nehring, “The Things I Say”, widok wystawy, fot. Szymon Sokołowski

Adam Nehring, “The Things I Say”, widok wystawy, fot. Szymon Sokołowski

Sens tego typu rozważań staje się bardziej czytelny w odniesieniu do praktyk, dla których punktem wyjścia jest specyfika współczesnych przestrzeni medialnych i stan panującego w nich przesytu. Problemy z komunikatywnością twórczości o kolażowym, hipertekstualnym i multimedialnym charakterze związane są często z niejasnością funkcji cytowanych elementów w nowym kontekście (a także ich hierarchii). Jednocześnie redukcja cytatów kolidować może z podstawowymi założeniami działań kolażowych i nie powinna być traktowana jako dopuszczalne rozwiązanie tego problemu.
Odpowiedzi powinno się raczej poszukiwać w kierunku alternatywnych sposobów organizacji treści w ramach kompozycji. W literaturze konstrukcje paraleliczne służą podkreślaniu i wskazywaniu relacji, podobieństw i różnic między opisywanymi zjawiskami.

Adam Nehring, “The Things I Say”, widok wystawy, fot. Szymon Sokołowski

Podobnie w sztuce filmowej – paralelizmy to równoległość planów narracyjnych lub podobieństwo występujące między wątkami, które podkreśla różnice w rozwoju wydarzeń. Celem paralelizmów jest też strukturyzacja kompozycji w bardziej czytelny retorycznie sposób, stąd w układy paraleliczne potencjalnie mogłyby stanowić rozwiązanie wyżej wspomnianych problemów. Każda z trzech aranżacji z The Things I Say odnosi się do innego obszaru problemowego.

Adam Nehring, “The Things I Say”, widok wystawy, fot. Szymon Sokołowski

Adam Nehring, “The Things I Say”, widok wystawy, fot. Szymon Sokołowski

Głównym tematem tej wystawy są same zabiegi kompozycyjne; sposób ustrukturyzowania treści w obrębie instalacji. W przestrzeni Art Industry Standard prezentowana jest instalacja iCloud, wcześniej pokazywana w Rondzie Sztuki i MOS Gorzów. W Szaber, po lewej od wejścia, pokazywane są Glass Cannon (wcześniej w Galerii Widna) oraz – po prawej – One Must Imagine Sisyphus Horny (wcześniej w Galerii Szara Kamienica). Wykorzystane sposoby organizacji treści inspirowane są głównie paralelizmami synonimicznymi syntetycznymi, kompozycyjnymi oraz tzw. staircase parallelism.