„Sztuka dla końca świata” w Galerii Arsenał w Białymstoku

Zrewitalizowana w 2017 roku kolekcja Galerii Miejskiej Arsenał w Poznaniu powstaje dzięki wsparciu finansowemu Miasta Poznania, grantom Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a także darowiznom i depozytom. Istotną część zbiorów stanowią prace młodych artystek i artystów, pozyskane w ramach programu „Poznań wspiera”, uruchomionego w czasie pandemii COVID-19.

Karolina Jabłońska, „Bijące się dziewczyny”, 2019–2022, fot. Jan Szewczyk

Przemysław Branas, “Gucci, Louis Vuitton, Prada, Nike, Adidas, Acne, Bottega Veneta, Balenciaga, Miu Miu, Dior, Hermès Paris… (Colosus)”, 2018, fot. Jan Szewczyk

Inside Job (Ula Lucińska, Michał Knychaus), „Get Down, Get Down, Little Henry Lee and Stay All Night with Me”, 2019, fot. Jan Szewczyk

Kolekcja koncentruje się na lokalnych narracjach, opowiadających o Poznaniu jako o ważnym miejscu praktyk artystycznych. Znajdujące się w niej prace łączy kontekst miasta – przestrzeni, w których powstawały (niekiedy samej galerii), a także biograficzne związki twórców z Poznaniem, zwłaszcza z tutejszą uczelnią artystyczną. Jednocześnie są one otwarte na uniwersalne odczytania i są interesujacym świadectwem czasu, w którym powstały.

W obliczu niepewnej przyszłości sztuka staje się zarówno świadectwem, jak i schronieniem. Wystawa Sztuka dla końca świata prezentuje wybór dzieł z kolekcji Arsenału, które mierzą się z kryzysem rzeczywistości, relacji i tożsamości. Pokazywane prace ukazują różnorodne strategie oporu: od ironii i buntu, przez melancholię, po próbę uzdrowienia relacji człowieka z naturą i samym sobą.

Widok wystawy, „Sztuka dla końca świata”, 2026, Galeria Arsenał w Białymstoku, fot. Jan Szewczyk

Widok wystawy, „Sztuka dla końca świata”, 2026, Galeria Arsenał w Białymstoku, fot. Jan Szewczyk

Diana Lelonek, prace z cyklu „Zoe-therapy (Zoe-terapia)”, 2015, fot. Jan Szewczyk

Jarosław Kozakiewicz, „Zaburzenie horyzontalne”, 2021, fot. Jan Szewczyk

Widok wystawy, „Sztuka dla końca świata”, 2026, Galeria Arsenał w Białymstoku, fot. Jan Szewczyk

Jarosław Kozłowski, “Nieobecny”, 1970, fot. Jan Szewczyk

W tej perspektywie koniec świata nie jawi się jako ostateczna katastrofa, lecz jako moment przejścia — punkt zwrotny, z którego może narodzić się nowa wrażliwość. Wystawa tworzy wizualny esej o współczesności, balansującej między rozpadem a nadzieją. Obrazy, rzeźby i filmy zgromadzone w przestrzeni ekspozycji badają kondycję człowieka w epoce przesytu, przemocy i zmian klimatycznych.

To szerokie spojrzenie na praktyki twórcze od lat 70. XX wieku po współczesność – opowieść o świecie, który się kończy i nieustannie zaczyna na nowo.