SZPILSKILOVE w MBWA Leszno

SZPILSKILOVE, widok na wystawę

Nawiązując do Bataille’a można by powiedzieć, że historia erotyzmu to historia zakazu. („Transgresja nie jest zanegowaniem zakazu, lecz jego przekroczeniem i dopełnieniem” – Georges Bataille, Erotyzm). Cenzura jako pochodna zakazu towarzyszy nam od początku historii sztuki. Malarstwo samo w sobie jest też przecież sztuką zakrywania, żeby odwołać się do czysto technicznego procesu nakładania farby na płótno, warstwy pod którą kryją się inne, „niechciane” treści. Piotr Szpilski zaczyna swój dialog z cenzurą być może właśnie już na tym czysto formalnym poziomie, malarza odsłaniającego problem w obrazie właśnie poprzez zasłanianie go kolejną „warstwą”.

SZPILSKILOVE, widok na wystawę

SZPILSKILOVE, widok na wystawę

Być może ten prosty z pozoru proces prowadzi nas do nieco szerszego rozumienia pojęcia „warstwy”, tym razem tej bardziej symbolicznej, jej roli w świecie obrazów których właściwe odczytanie zdominowane jest przez kontekst. W zliberalizowanym świecie powszechnie dostępnej pornografii to już nie tyle sama w sobie pornografia jako zjawisko jest nadal tematem tabu, ile właśnie kontekst w jakim jest prezentowana. Sama rama przedstawienia a nie reprezentacja wywołuje zaniepokojenie, stając się pretekstem do cenzury. W przestrzeni galerii to właśnie sugestia homoerotycznej fantazji w którą wprowadza nas wytrawny semionauta Szpilski powoduje, że w taki właśnie, wywołujący w nas niepokój sposób odbieramy z pozoru „niewinne” obrazy. Szpilski dowodzi tym samym, że przy odpowiednio skonstruowanym kontekście motywy takie jak “zabytki Wawelu” czy “spacer po Wilanowie” jak najbardziej nadają się do cenzury!

SZPILSKILOVE, widok na wystawę

SZPILSKILOVE, widok na wystawę