„So relax, ghostly, dreamy bodies, and dream” Moniki Karczmarczyk w galerii Szaber

Praktyka artystyczna Moniki Karczmarczyk koncentruje się na wzajemnych powiązaniach między ciałem, obiektem i przestrzeniami architektonicznymi. Interesują ją szczególnie publiczne środowiska o rygorystycznych zasadach, takie jak szpitale, hospicja, zakłady opiekuńcze i więzienia. Analizuje ich archiwa, w poszukiwaniu materiałów wizualnych, na które nakłada filtr osobistych wspomnień lęków i doświadczeń związanych z ochroną zdrowia. W projekcie So relax, ghostly, dreamy bodies, and dream artystka eksploruje przecięcie architektury i choroby, zastanawiając się jak zmienia się nasze postrzeganie przestrzeni i jej ucieleśnione doświadczanie w okresach dysfunkcji.

Monika Karczmarczyk, „So relax, ghostly, dreamy bodies, and dream”, widok wystawy, fot. Galeria Szaber

Monika Karczmarczyk, „So relax, ghostly, dreamy bodies, and dream”, widok wystawy, fot. Galeria Szaber

Monika Karczmarczyk, „Choreography of care”, kadr z wideo, 2023

Monika Karczmarczyk, „Choreography of care”, kadr z wideo, 2023

Instalacja Choreography of care została wypracowana w oparciu o studia nad gestami i układami ciał pielęgniarek podczas czynności pielęgnacyjnych nad osobami chorymi. Powolnemu tańcowi troski, czułości i poświęcenia towarzyszy rozmyte światło, podkreślające laboratoryjny czy szpitalny charakter pomieszczenia. Pracę dopełnia obiekt rzeźbiarski So, relax ghostly, dreamy bodies
and dream, leżanka, będąca rodzajem mebla rehabilitacyjnego, wymuszającego określone ułożenie ciała, jednocześnie umożliwiając oglądanie choreografii.

Monika Karczmarczyk, „So relax, ghostly, dreamy bodies, and dream”, widok wystawy, fot. Galeria Szaber

Monika Karczmarczyk, „So relax, ghostly, dreamy bodies, and dream”, widok wystawy, fot. Galeria Szaber

Monika Karczmarczyk, „So relax, ghostly, dreamy bodies, and dream”, widok wystawy, fot. Galeria Szaber

Monika Karczmarczyk, „So relax, ghostly, dreamy bodies, and dream”, widok wystawy, fot. Galeria Szaber

Monika Karczmarczyk, „Still point”, kadr z wideo, 2024

Wideo-rzeźba Still point natomiast wywodzi się z instruktażowych fotograficznych materiałów edukacyjnych dotyczących opatrunków. Animacja pokazuje techniki bandażowania; tkanina jednak lewituje – części ciała, które oplata są niewidoczne. Czyniąc je bohaterkami pracy i umiejscawiając w centrum autorka pozwala nam przyjrzeć się detalicznie opracowanej tkance gazy oraz jej starannym splotom. Zwraca uwagę na kwestie przeoczane. Pokazuje napięcie między pozorną lekkością pracy niezauważanej, a ciężarem choroby i śmierci. Monika Karczmarczyk wplata w prace przekształcone elementy przyrządów rehabilitacyjnych i wyposażenia placówek szpitalnych
– drążki, uchwyty, poręcze. W ten sposób wprowadza osoby odbiorcze w proces odczuwania zarówno przestrzeni, jak i własnego ciała; w namysł nad przemijalnością organizmu, który jest także namysłem nad jego żywotnością i obecnością.