„Sensoryczne mechanizmy” Patricii J. Reis i Doroty Walentynowicz w CSW Łaźnia

Wystawa Sensoryczne mechanizmy Patricii J. Reis i Doroty Walentynowicz konfrontuje widza z pytaniem o to, jak obrazy kobiet funkcjonują w kulturze wizualnej – od poczatków filmu, przez rozwój telewizji, po współczesne przedstawienia w mediach cyfrowych. Nie jest to wystawa o spektaklu, lecz o jego demontażu – o ujawnianiu jego struktury i ukrytych mechanizmów, które decydują o tym, co widzimy i jak widzimy.

Kto lub co patrzy? Co i kogo widzi? Czy naprawdę widzimy wszystko?
Czy potrafimy dostrzec to, co niewidoczne, lecz obecne w przestrzeni publicznej?
Jak funkcjonują w kulturze obrazy znane z teatru i telewizji?
Czy możliwym jest odcięcie się od narzuconych nam norm patrzenia i próba spojrzenia na świat wolna od zaprogramowanych znaczeń i treści?

“The Medusa vs the Odalisque”, instalacja, widok wystawy „Sensoryczne mechanizmy”, CSW Łaźnia, 2026, fot. Alina Żemojdzin

“Klatka matka”, instalacja, widok wystawy „Sensoryczne mechanizmy”, CSW Łaźnia, 2026, fot. Alina Żemojdzin

Patricia J.Reis i Dorota Walentynowicz, „Sensoryczne mechanizmy”, widok wystawy, CSW Łaźnia, 2026, fot. Alina Żemojdzin

Patricia J.Reis i Dorota Walentynowicz, „Sensoryczne mechanizmy”, widok wystawy, CSW Łaźnia, 2026, fot. Alina Żemojdzin

Artystki kierują uwagę publiczności na to, co niewidoczne, przekierowują wzrok od spektaklu ku jego zapleczu. W ten sposób ujawniają mechanizmy władzy, przywracają to, co zapomniane, i pozwalają na nowo odczytać historię mediów i technologii z feministycznej perspektywy wizualności. Zadają pytania o to, czy możemy, na chwilę choćby, uciec od nadmiaru obrazów, aby ujawnić i poddać namysłowi normatywne ramy widzenia i bycia widzianym/a, które cementują uprzedzenia, kapitalizm i kolonialne narracje?

Patricia J.Reis i Dorota Walentynowicz, „Sensoryczne mechanizmy”, widok wystawy, CSW Łaźnia, 2026, fot. Alina Żemojdzin

“Klatka matka”, instalacja, widok wystawy „Sensoryczne mechanizmy”, CSW Łaźnia, 2026, fot. Alina Żemojdzin

Na ekspozycji prezentowane są instalacje, prace interaktywne, fotografie, obiekty ceramiczne oraz realizacje wideo. Reis i Walentynowicz – zarówno we wspólnych, jak i indywidualnych realizacjach – badają relacje między widzialnością a wizualnością, między podmiotem a przedmiotem, człowiekiem a maszyną. Ich działania, sytuujące się na przecięciu sztuki, nauki i feminizmu, odsłaniają przyjemność i politykę technologii, a jednocześnie przedstawiają nowe sposoby widzenia — i postrzegania — zakotwiczone w zmysłowym zaangażowaniu, w którym pierwszeństwo mają dotyk, afekt i ucieleśniona obecność, stanowiące przeciwwagę dla dominacji wzroku.