„Red Black and Yellow” Veronici Taussig

Sztuka wiedeńskiej rzeźbiarki Veronici Taussig jest z ducha orficka. Wyrasta ze spokojnej kontemplacji i radościżycia. Oddziałuje na widza poprzez kolor i nieskazitelną formę wywołując określone stany emocjonalne.

Repertuar motywów i kształtów jest bardzo szeroki. Od regularnych i geometrycznych poprzez organiczne i biomorficzne do skomplikowanych wielowarstwowych struktur z papieru. Jeśli poprzez prace wyznacza się granice własnego „ja” i określa tożsamość duchowo-kulturową, to w przypadku Veronici obszar ten jest bardzo rozległy. W jej twórczości pobrzmiewa echo Constantina Brancusiego, rosyjskich konstruktywistów, Hansa Arpa, Alexandra Caldera, Nicolasa Schöffera, a nade wszystko Henriego Matisse’a. Wycinane z kolorowych arkuszy formy jego ostatnich prac Veronica ogląda kilka lat temu w Nowym Jorku. Matisse rysuje nożyczkami, wcinając się w kolor, jak sam mówił – jak rzeźbiarz w kamień. Veronica przekłada ten pomysł bezpośrednio na rzeźbę. Tworzy kartonowe i styrodurowe modele dla rzeźb z aluminium i polimerów.

Veronica Taussig, „Red Black and Yellow”, widok wystawy

Veronica Taussig, „Red Black and Yellow”, widok wystawy

Veronica Taussig, „Red Black and Yellow”, widok wystawy

Veronica Taussig, „Red Black and Yellow”, widok wystawy

Veronica Taussig, „Red Black and Yellow”, widok wystawy

Veronica Taussig, „Red Black and Yellow”, widok wystawy

Veronica Taussig, „Red Black and Yellow”, widok wystawy

Veronica Taussig, „Red Black and Yellow”, widok wystawy

Do świata rzeczy nawiązuje jedynie przez dalekie, migotliwe skojarzenia. Jej prace stopniowo zyskują autonomię kształtu. Obłe formy rzeźb kojarzą się z plamkami, które widzimy spoglądając pod światło przez przymrużone powieki. Niczym powidoki kontrastują czerwienią, błękitem czernią i bielą. Artystka snuje opowieść o świetle materializującym się w refleksach polerowanej stali i aluminium, o tajemnicach optyki. Operuje czystymi kolorami podstawowymi w pełnym nasyceniu. Potrafi wybrać i harmonijnie zestawić te najsilniej wyrażające radość i siłę witalną.

W kompozycjach z papieru kolor, rozbity na elementarne komponenty, zestawiony zostaje w mieszaninie optycznej. Subtelnieje, wytłumia się by z drobnych pasków papieru stworzyć migotliwą, drżącą strukturę o zaskakującej dynamice. Jest to próba zintegrowania malarstwa i rzeźby, zarazem pochwała zmysłu wzroku. Przypadek Veronici Taussig w historii sztuki jest wyjątkowy. Artystka przez wiele lat zajmuje się domem i dziećmi, potem projektuje wnętrza luksusowych hoteli, by wreszcie w jesieni życia rozpocząć przygodę z rzeźbą. Ma przy tym niezwykłą wolę tworzenia. Sztuka jest dla niej azylem, momentem łaski intensywnego odczuwania.

Katarzyna Haber