„Masa i stan” Gizeli Mickiewicz w Galerii Stereo

Gizela Mickiewicz, Insensitivity to my emotions, 2015

Aby znaleźć odpowiednie „słowo” i dać wyraz myśli, często szukamy analogii w świecie fizycznym. Skojarzenia i porównania – owo nieuniknione „jak”, które stawiamy między uczuciami i przedmiotami, aby je opisać – stanowią główne narzędzia języka: opowiadamy o jednej rzeczywistości, przywołując/powołując szkicowo i naprędce inną. Mowa oraz tekst nabierają wówczas siły.

Gizela Mickiewicz, Thinking here about being there, 2015

Gizela Mickiewicz, Masa i stan, widok wystawy

Gizela Mickiewicz, Thinking here about being there (detal), 2015

W najnowszych pracach Gizeli Mickiewicz rezonuje doświadczenie spotkania towarzyskiego, które sama opisuje w ten sposób: „Mała grupa ludzi z czasem stawała się liczniejsza i coraz bardziej głośna. Przez dłuższy czas przyglądałam się temu, w jak różny sposób były witane dochodzące osoby i jak zmieniał się klimat spotkania, zależnie od tego, kto doszedł. Zauważyłam, że nazywając te zmiany atmosfery, czegoś nie istniejącego namacalnie, sięgam po słowa bardzo konkretne, właściwe opisom materii stałej. Urządziłam sobie krótką prywatną zabawę i zaczęłam wyolbrzymiać te subtelne zmiany. Wchodzące osoby były prawie jak kształty o przynależnych im masach i właściwościach: niektóre lepkie i brzydkie jak postrzępiona wata cukrowa, inne dumne, rozłożyste, pod którymi chętnie się siada, jedna osoba była np. formą z każdej strony wklęsłą. Wspólnie urabiali kształt spotkania, dziwny i w wielu miejscach niejednorodny. Pamiętam to jako doświadczenie przede wszystkim wizualno-materialne”.

Gizela Mickiewicz, The air of misunderstanding, 2015

Na wystawę „Masa i stan” składa się cykl prac rzeźbiarskich, które obrazują złożone stany mentalne za pomocą form wizualnych. Kształty, faktury i ciężar materii, relacje między przedmiotami tworzą komunikaty, odzwierciedlając napięcia i subtelności emocjonalne właściwe dla stanów wewnętrznych. A zatem – niełatwy do wyrażenia słowami stan znajduje swoją materialną reprezentację, czy wręcz ucieleśnienie. Zamierzeniem Mickiewicz jest „sprowadzanie subtelnego poczucia wewnętrznego do ciała stałego” – wizualne przedstawienie takich momentów jak konflikt wewnętrzny, doświadczanie sprzecznych uczuć, doświadczanie uczuć nieostrych, niuanse relacji międzyludzkich – i uchwycenie ich zanim zostaną nazwane.

Gizela Mickiewicz, To want and not to, 2015

Gizela Mickiewicz (ur.1984, mieszka i pracuje w Warszawie), ukończyła poznańską Akademię Sztuk Pięknych dyplomem w pracowni prof. Jana Berdyszaka. W 2014 roku odbyła rezydencję w Gasworks w Londynie, a jej prace były prezentowane w ramach indywidualnej wystawy na targach Frieze. Brała udział w przekrojowej wystawie sztuki polskiej Co widać w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie a także jej kolejnej odsłonie Działania na głowę w Kunsthalle Bratislava. Obecna wystawa jest drugą solową wystawą artystki w galerii Stereo.

Gizela Mickiewicz, Consistencies of the meeting, 2015

Gizela Mickiewicz, What you see is what you deserve, 2015

Gizela Mickiewicz, Masa i stan, widok wystawy