„Kraina obfitości” Anny Hulačovej w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku

Anna Hulačová, jedna z najciekawszych współczesnych czeskich rzeźbiarek urodzonych po 1980 roku, buduje swoje wystawy jako spójne, narracyjne środowiska, w których figuratywne rzeźby układają się w rozbudowane opowieści o relacjach między człowiekiem, naturą i technologią. Najnowsza ekspozycja w Galerii Oranżeria jest kolejną odsłoną jej konsekwentnego działania, stając się opowieścią o świecie powiązań między stechnicyzowanym, przekształconym przez człowieka krajobrazem, a bytami mu towarzyszącymi: zagrożonymi gatunkami zwierząt, dziko zmienionymi roślinami i hybrydycznymi formami życia.

Wystawa dotyka również problemu zanikania bioróżnorodności, widocznego w krajobrazie rolniczym Europy Środkowo-Wschodniej. Obecne w niej motywy odwołują się do gatunków wypieranych przez monokultury i intensyfikację produkcji, odsłaniając skalę przemian i związanych z nimi strat, które często pozostają niezauważone. W przestrzeni Oranżerii artystka pokazuje więc system, w którym logika produkcji oparta jest na dobrze skalibrowanym mechanizmie balansującym między wydajnością, kontrolą i stratą.

Anna Hulačová, „Kraina obfitości”, widok wystawy, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, fot. HaWa

Anna Hulačová, „Kraina obfitości”, widok wystawy, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, fot. HaWa

Anna Hulačová, „Kraina obfitości”, widok wystawy, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, fot. HaWa

Anna Hulačová, „Kraina obfitości”, widok wystawy, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, fot. HaWa

Anna Hulačová, „Kraina obfitości”, widok wystawy, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, fot. HaWa

Anna Hulačová, „Kraina obfitości”, widok wystawy, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, fot. HaWa

Przede wszystkim jednak, w swoich najnowszych pracach artystka przygląda się współczesnemu modelowi produkcji i konsumpcji żywności, ukazując go jako złożony system zależności, w którym nadmiar w jednym miejscu powiązany jest z nieuchronną stratą w innym, krytycznym punkcie. Znane elementy krajobrazu rolniczego ulegają tu przekształceniu i wyostrzeniu, co pozwala na uchwycenie mechanizmów, które na co dzień pozostają rozproszone i trudne do uchwycenia. Jednym ze sposobów ich pokazania jest zastosowane przez rzeźbiarkę zestawienie różnych porządków czasu i znaczeń. Obok odniesień do antycznych wyobrażeń o cyklach życia i odnowy pojawiają się tu wizje natury przejmującej kontrolę nad futurystycznymi maszynami, służącymi intensyfikacji produkcji. W efekcie, na wystawie przedstawiony zostaje obraz świata, w którym granice między tym, co naturalne i technologiczne ulegają rozmyciu, a człowiek zdaje się być jedynie częścią układu, którego nie jest w stanie w pełni kontrolować.