23.09.2014

„Corpus” w Zachęcie

„Corpus” w Zachęcie
"Corpus", widok na wystawę

„Corpus”, widok na wystawę

„Corpus” to wystawa prac odnoszących się do ciała, zainspirowana książkami Corpus (2002) oraz Corpus IIWritings on Sexuality (2013) autorstwa Jean-Luca Nancy’ego – jednego z najważniejszych współczesnych filozofów francuskich. Jego twórczość wykracza poza utrwalone paradygmaty myślenia filozoficznego – to filozoficzne poematy dotykające kwestii cielesności. Nancy podkreśla rolę, jaką ciało pełni w religii, szczególnie w chrześcijaństwie, gdzie ciało Boga stanowi element obrzędu i wiary. Święte ciała, nasze własne, boskie i nieboskie, cierpiące, ale i w stanie przyjemności – w sztuce znajdujemy wiele ich reprezentacji w duchu filozofii Nancy’ego.

"Corpus", widok na wystawę

„Corpus”, widok na wystawę

"Corpus", widok na wystawę

„Corpus”, widok na wystawę

Wystawę otwiera nawiązująca do renesansowego obrazu Andrei Mantegni Martwy Chrystus praca Dominika Lejmana Status (godzina z timecodem): anonimowe martwe ciało – jedno z wielu martwych ciał bez szansy na powrót, na zmartwychwstanie. U Hannah Wilke w Tak mi dopomóż Hannah ciało artystki pokazane jest w podobny sposób, tyle że z głową na pierwszym planie. To antycypacja choroby artystki, a mówiąc słowami Martina Heideggera, antycypacja „bycia ku śmierci”. Wideo Ślady ciała Any Mendiety rejestruje podobnie przeżywanie własnej cielesności, doświadczanie jej, wizualizowanie jej formy – to ślad po ciele, którego już nie ma. Mamy tu do czynienia z ontologią bytu, chociaż u Aliny Szapocznikow można już mówić o „onkologii rzeźby”. Skóra ludzkiego ciała – Nancy poświęca jej wiele uwagi: jest ona tym pierwszym zewnętrzem, jakie postrzegamy, jakiego dotykamy i pożądamy; w pracach Magdaleny Moskwy, Marka Koniecznego czy Valie Export to skóra zmieniona chorobowo, pokryta sińcami lub erotyzującym tatuażem. Film Zbigniewa Libery Obrzędy intymne jest traktatem filozoficznym o ciele i ostatniej trosce, jaką mu ofiarujemy. Szkielet – wewnętrzna konstrukcja ciała, której nie dostrzegamy, chyba że na zdjęciach rentgenowskich jak u Barbary Hammer, Birgit Jürgenssen, albo w pracy Mariny Abramović. Emancypacja nagości i masy ciał to „żywa rzeźba” Vanessy Beecroft złożona z nagich kobiet i skonfrontowana z publicznością. Zadziwiające ciała obce – jak pisze Nancy – które się sprzedają albo ulegają swoistemu uprzestrzennieniu, np. w procesie pracy, co możemy zobaczyć w filmach Santiago Sierry.

"Corpus", widok na wystawę

Cielesność obrazu, Magda Moskwa

Panoramadrama, Sarah Lucas

Panoramadrama, Sarah Lucas

W książce Corpus II Nancy stawia tezę o centralnej roli więzi seksualnych jako zaczątku bycia ze sobą. Stale przypomina, że jesteśmy ciałami seksualnymi, erotycznymi. Stąd obecność na wystawie prac Marka Koniecznego, Duane’a Michalsa, Friederike Pezold  czy Betty Thompkins i jej niezwykłych monochromatycznych obrazów aktów seksualnych. U Nancy’ego słowo „dotyk” wydaje się najistotniejsze. To radość i ból. Przyjemność dotknięcia tego, co niedotykalne, bo to tylko dotyk własnej odrębności.

"Corpus", widok na wystawę

„Corpus”, widok na wystawę

"Corpus", widok na wystawę

„Corpus”, widok na wystawę

"Corpus", widok na wystawę

„Corpus”, widok na wystawę

 Popiersie bez głowy, Alina Szapocznikow

Popiersie bez głowy, Alina Szapocznikow

NEWSLETTER

Co piątek w Twojej skrzynce!


Stopka

ArtystaMarina Abramović, Samuel Beckett, Vanessa Beecroft, Valie Export, Barbara Hammer, Marek Konieczny, Birgit Jürgenssen, Sigalit Landau, Dominik Lejman, Zbigniew Libera, Klara Lidén, Sarah Lucas, Jacek Malinowski, Ana Mendieta, Duane Michals, Magdalena Moskwa, Clifford Owens, Friederike Pezold, Adam Rzepecki, Santiago Sierra, Alina Szapocznikow, Betty Tompkins, Hannah Wilke
WystawaCorpus
MiejsceZachęta Narodowa Galeria Sztuki
Czas trwania1.09.-19.10.2014
KuratorMaria Brewińska
FotografieMarek Krzyżanek
Strona internetowazacheta.art.pl
Indeks

Zobacz też