„Architektura od środka – Barbara Gryka. W dialogu z Zofią Rydet” w Czytelni Sztuki w Gliwicach

Barbara Gryka w swojej pracy pt. Architektura od środka podejmuje dialog z Zapisem socjologicznym Zofii Rydet. Gryka, podobnie jak słynna gliwicka fotografka, wkracza w sferę prywatną nieznanych sobie osób. Ważnym dla obu twórczyń zagadnieniem jest refleksja nad relacją człowieka z przestrzenią, którą zamieszkuje – namysł nad procesem „zadomawiania się” we własnym otoczeniu, jego kreowania zarówno w sposób świadomy, jak i bardziej intuicyjny, instynktowny.

Widok wystawy „Architektura od środka – Barbara Gryka. W dialogu z Zofią Rydet”, fot. Leszek Węglorz

Prace Zofii Rydet i Barbary Gryki prowokują również pytanie o to, w jakim stopniu zamieszkiwane przez nas miejsce jest odzwierciedleniem naszych upodobań, charakteru, a czasem – z pozoru dziwacznych – preferencji. U Zofii Rydet, mierzącej się z poczuciem wykorzenienia, temat bezpiecznych, oswojonych przestrzeni, gdzie kolejne lata przebywania odkładają się niczym warstwy geologiczne, był bardzo obecny. Rydet prawdziwego „autentyzmu” poszukiwała w wiejskich chałupach, nieskażonych – jak uważała – kalkami z wnętrzarskich katalogów i masową produkcją ustandaryzowanych przedmiotów.

Zofia Rydet, tryptyk „Mój dom jest mną”, ok. 1975, „Architektura od środka – Barbara Gryka. W dialogu z Zofią Rydet”, fot. Leszek Węglorz

Widok wystawy „Architektura od środka – Barbara Gryka. W dialogu z Zofią Rydet”, fot. Leszek Węglorz

Widok wystawy „Architektura od środka – Barbara Gryka. W dialogu z Zofią Rydet”, fot. Leszek Węglorz

Barbara Gryka, z cyklu „Architektura od środka”, 2018–2019, „Architektura od środka – Barbara Gryka. W dialogu z Zofią Rydet”, fot. Leszek Węglorz

Barbara Gryka, z cyklu „Architektura od środka”, 2018–2019, „Architektura od środka – Barbara Gryka. W dialogu z Zofią Rydet”, fot. Leszek Węglorz

Barbara Gryka, z cyklu „Architektura od środka”, 2018–2019, „Architektura od środka – Barbara Gryka. W dialogu z Zofią Rydet”, fot. Leszek Węglorz

Barbara Gryka polemizuje z artystką, udowadniając, że oddolna ludzka kreatywność może rozkwitnąć także na odgórnie zaplanowanym modernistycznym osiedlu. Efektem wizyt, które przeprowadziła, jest ponad trzysta fotografii, zbiór pamiątek-podarków otrzymanych od odwiedzonych osób oraz film, w którym artystka relacjonuje swoje – nagrywane na gorąco – doświadczenia.